Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Melose Acedemie,

Dit is een forum voor geschreven rpg. Momenteel ben je hier te gast, wanneer je inlogt/registreert heb je toegang tot het antwoorden op topics en dergelijke.


Join our community!


If you're already a member please log in to your account to access all of our features:

Username:   Password:
Reply
Les 1: Aarde; Ieder leerjaar welkom!
Topic Started: May 10 2012, 11:04 PM (212 Views)
Miss Melroses
Member Avatar
Niveau 4
[ *  *  *  * ]
Lokaal 103 was het lokaal van magie en dat was goed te zien. Hier en daar groeide planten op tegen de muur aan, vooraan het klaslokaal stonden twee grote schalen geplaatst op marmeren bijzet tafels. Daarachter was een soort podium waar het bureau stond. Het bord stond aan de rechterkant van het podium. Op het bord stond in sierlijke letters: Miss Montaria, maar het bord werd omringt door ijs. Het werd ook niet voor niets het lokaal van licht magie genoemd. In het lokaal hing een vredige sfeer. De glas in lood ramen zorgde voor een mooie licht inval.

De bel ging en de leerlingen stroomde binnen, alle namen ze plaats aan een houten tafel. Toen de tweede bel ging, ging de deuren automatisch dicht. Er begon geroezemoes te ontstaan.

Daar vooraan het lokaal kwamen er stengels naar beneden rollen en cirkelde om elkaar heen. Eenmaal op de grond begonnen de stengels te groeien en creëerde een grote witte bloem. De kelkbladeren gingen openen en daar stond Miss Montaria. Haar groen kleurige ogen en bruine haren. Ze stapte uit de bloem die verging in licht gecreëerde vlinders. Miss Montaria zorgde altijd dat ze gezien werd als ze binnen kwam. Je kon het een slechte eigenschap van haar noemen. Een gewoonte.

''Goedemiddag iedereen,'' Zei ze op haar kalme toon.
''Welkom terug bij jullie eerste les Aarde van dit jaar.'' Zei Miss Montaria vriendelijk.
''Mijn naam is Miss Montaria, ik ben jullie lerares witte magie, duits, elfs,grieks en geschiedenis..'' Stelde zichzelf voor.
''Vandaag gaan we camouflage en cat-scrath behandelen.'' Zei Miss Montaria kalm.
Miss Montaria keek de klas rond en knikte goedkeurend. Ze knipte in haar vingers en een stengel die om het bureau zat bevestigd, verschoof en bracht haar een map. De map waar de namen van de leerlingen in stonden. Ze ging één voor één de namenlijst af waarna ze het weer terug legde op de stengel en deze het op het bureau legde. Miss Montaria klapte in haar handen.
''Laten we beginnen met camouflage, ik heb een vrijwilliger nodig hiervoor. Wie wil zich hiervoor aan bieden?''
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Kisa Drake
Member Avatar
Niveau 3
[ *  *  * ]
Vlak voor de tweede bel ging huppelde Evangeline het lokaal in en grijnsde naar de andere leerlingen die zaten te fluisteren.

Daar vooraan het lokaal kwamen er stengels naar beneden rollen en cirkelde om elkaar heen. Eenmaal op de grond begonnen de stengels te groeien en creëerde een grote witte bloem. De kelkbladeren gingen openen en daar stond Miss Montaria. Haar groen kleurige ogen en bruine haren. Ze stapte uit de bloem die verging in licht gecreëerde vlinders. Miss Montaria zorgde altijd dat ze gezien werd als ze binnen kwam. Je kon het een slechte eigenschap van haar noemen. Een gewoonte.

Evangeline kon dit wel waarderen. Zij hield ook wel van om gezien te worden.

''Goedemiddag iedereen,'' Zei ze op haar kalme toon.
''Welkom terug bij jullie eerste les Aarde van dit jaar.'' Zei Miss Montaria vriendelijk.
''Mijn naam is Miss Montaria, ik ben jullie lerares witte magie, duits, elfs,grieks en geschiedenis..'' Stelde zichzelf voor.
''Vandaag gaan we camouflage en cat-scrath behandelen.'' Zei Miss Montaria kalm.
Miss Montaria keek de klas rond en knikte goedkeurend. Ze knipte in haar vingers en een stengel die om het bureau zat bevestigd, verschoof en bracht haar een map. De map waar de namen van de leerlingen in stonden. Ze ging één voor één de namenlijst af waarna ze het weer terug legde op de stengel en deze het op het bureau legde. Miss Montaria klapte in haar handen.
''Laten we beginnen met camouflage, ik heb een vrijwilliger nodig hiervoor. Wie wil zich hiervoor aan bieden?''

Even bleefr het stil en leek het of niemand zich zou aanbieden. "Ik wil wel..." zei Evangeline vrolijk en stond op. Met haar goudbruine krullende haar en haar 18de eeuws jurks viel ze ook wel op hoewel ze redelijk klein was. Met haar ene oog bruin en andere oog groen keek ze de docent stralend aan. "Waar wilt u me hebben?"
Edited by Kisa Drake, Jul 3 2012, 06:28 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Miss Melroses
Member Avatar
Niveau 4
[ *  *  *  * ]
Terwijl Miss Montaria binnen kwam op haar manier waren alle ogen op haar gericht, daar hield ze wel van. Gezien worden en daarbij had ze dan ook gelijk alle aandacht van de leerlingen. Ze verwelkomde iedereen en gaf de uitleg over wat ze vandaag gingen doen daarbij ging ze ook nog de leerlingen lijst af.

Ze klapte de map dicht en legde het terug op de stengel die de map ook had gebracht naar haar en het weer neer legde op het bureau.
Miss Montaria klapte in haar handen.
''Laten we beginnen met camouflage, ik heb een vrijwilliger nodig hiervoor. Wie wil zich hiervoor aan bieden?''

Het bleef even stil in de klas. Wou niemand zich er voor aanbieden. Dat was vreemd. Zou ze dan net als Kilro hun dan maar moeten aanwijzen ookal wouden ze absoluut niet maar net voordat ze de hoop begon op te geven en iemand wou aanwijzen bieden iemand zich aan.
"Ik wil wel..." zei Evangeline vrolijk en stond op.
Miss Montaria was haast opgelucht en keek Evangeline aan met een brede glimlach. Gelukkig maar.
Het meisje was redelijk klein maar Miss Montaria moest toegeven dat ze er prachtig uit zag in de jurk die ze aan had. Duidelijk een vampier, eentje met status misschien wel. Maar iedereen was gelijk hier in haar ogen. Met haar ene oog bruin en andere oog groen keek ze de docent stralend aan.
"Waar wilt u me hebben?" Vroeg ze.
Miss Montaria wees naar de nog kale muur in het lokaal vooraan.
''Ga daar maar staan, Evangeline..'' Zei Miss Montaria liefjes.
Toen het meisje daar eenmaal stond knikte Miss Montaria vriendelijk naar haar.
''Achter je komt dadelijk een kleur te voorschijn op de muur, jij moet er voor zorgen dat je één word met de omgeving. Dit is best moeilijk maar met kleuren is het nog wat makkelijker..'' Zei Miss Montaria.
''Ben je er klaar voor?'' Vroeg ze.

Nadat ze antwoord had gekregen, liet Miss Montaria de muur rood worden.
''De muur achter je is rood, Evangeline. Rood is de kleur van de liefde en woede. Wanneer je één heel sterk kan oproepen is het makkelijker om je te camoufleren. Je moet opgaan in het rood...'' Zei ze kalm.
''Ga je gang maar en neem je tijd..''
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Kisa Drake
Member Avatar
Niveau 3
[ *  *  * ]
Het bleef even stil in de klas. Wou niemand zich er voor aanbieden. Dat was vreemd. Zou ze dan net als Kilro hun dan maar moeten aanwijzen ookal wouden ze absoluut niet maar net voordat ze de hoop begon op te geven en iemand wou aanwijzen bieden iemand zich aan.
"Ik wil wel..." zei Evangeline vrolijk en stond op.
Miss Montaria was haast opgelucht en keek Evangeline aan met een brede glimlach. Gelukkig maar.
Het meisje was redelijk klein maar Miss Montaria moest toegeven dat ze er prachtig uit zag in de jurk die ze aan had. Duidelijk een vampier, eentje met status misschien wel. Maar iedereen was gelijk hier in haar ogen. Met haar ene oog bruin en andere oog groen keek ze de docent stralend aan.
"Waar wilt u me hebben?" Vroeg ze.
Miss Montaria wees naar de nog kale muur in het lokaal vooraan.
''Ga daar maar staan, Evangeline..'' Zei Miss Montaria liefjes.
Toen het meisje daar eenmaal stond knikte Miss Montaria vriendelijk naar haar.
''Achter je komt dadelijk een kleur te voorschijn op de muur, jij moet er voor zorgen dat je één word met de omgeving. Dit is best moeilijk maar met kleuren is het nog wat makkelijker..'' Zei Miss Montaria.
''Ben je er klaar voor?'' Vroeg ze.

Vrolijk keek Evangeline haar recht aan. "Ja, Ik ga mijn best doen." klonk ze opgewekt.

Nadat ze antwoord had gekregen, liet Miss Montaria de muur rood worden.
''De muur achter je is rood, Evangeline. Rood is de kleur van de liefde en woede. Wanneer je één heel sterk kan oproepen is het makkelijker om je te camoufleren. Je moet opgaan in het rood...'' Zei ze kalm.
''Ga je gang maar en neem je tijd..''

Haar tijd zou ze nemen. Evangeline sloot haar ogen en concentreerde zich op de emotie woedde. Liefde was iets waar ze weinig mee bekend was.
Even leek het of er niks gebeurde maar toen kleurde ze van haar haren naar haar tenen helemaal rood. Langzaam verdween ze in de kleur van de muur.
Na een korte tijd ontspande ze weer en nam ze weer haar normale kleur aan. "Zoiets?" vroeg ze. Evangeline was gek op camouflage en grapjes.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Miss Melroses
Member Avatar
Niveau 4
[ *  *  *  * ]
Vrolijk keek Evangeline haar recht aan. "Ja, Ik ga mijn best doen." klonk ze opgewekt.

Nadat ze antwoord had gekregen, liet Miss Montaria de muur rood worden.
''De muur achter je is rood, Evangeline. Rood is de kleur van de liefde en woede. Wanneer je één heel sterk kan oproepen is het makkelijker om je te camoufleren. Je moet opgaan in het rood...'' Zei ze kalm.
''Ga je gang maar en neem je tijd..''

Haar tijd zou ze nemen. Evangeline sloot haar ogen en concentreerde zich op de emotie woedde. Liefde was iets waar ze weinig mee bekend was.
Even leek het of er niks gebeurde maar toen kleurde ze van haar haren naar haar tenen helemaal rood. Langzaam verdween ze in de kleur van de muur.
Na een korte tijd ontspande ze weer en nam ze weer haar normale kleur aan. "Zoiets?" vroeg ze. Evangeline was gek op camouflage en grapjes.

Miss montaria was verbaasd dat het haar in één keer lukte en glimlachte daarom ook volop.
''Ja helemaal goed, oké we gaan het je moeilijker maken..''
Opnieuw verkleurde de muur alleen deze keer leek er geen muur meer te zijn, het was net alsof de muur openen was gebroken en je naar buiten kon. Iets wat onmogelijk zo kon zijn aangezien je er nog wel een lokaal ernaast had.

''Dit keer moet je één voelen met wat er achter je is..'' Zei Miss Montaria.
''Je moet een eigen gevoel oproepen van het gevoel dat je krijgt als je er naar kijkt..'' Zei Miss Montaria met een glimlach.
''Veel succes.''
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Kisa Drake
Member Avatar
Niveau 3
[ *  *  * ]
Miss montaria was verbaasd dat het haar in één keer lukte en glimlachte daarom ook volop.
''Ja helemaal goed, oké we gaan het je moeilijker maken..''
Opnieuw verkleurde de muur alleen deze keer leek er geen muur meer te zijn, het was net alsof de muur openen was gebroken en je naar buiten kon. Iets wat onmogelijk zo kon zijn aangezien je er nog wel een lokaal ernaast had.

''Dit keer moet je één voelen met wat er achter je is..'' Zei Miss Montaria.
''Je moet een eigen gevoel oproepen van het gevoel dat je krijgt als je er naar kijkt..'' Zei Miss Montaria met een glimlach.
''Veel succes.''

"Dank u" reageerde Evangeline.
Evangeline draaide zich om en nam de muur in zich op. Met haar hand streelde ze bijna de muur. Het gevoel dat ze er van kreeg was een gebroken gevoel van pijn, honger en verscheuring. Ze concentreerde zich hard op dat gevoel. Na een lange tijd verdween ze langzaam in de achtergrond. Toen ze ontspande stonden er tranen van bloed in haar ogen. Het gevoel had haar even over genomen. De achtergrond had haar herinnerd aan de tijd dat ze nog jong was en net over gebracht was. Ze had alles zo achter gelaten na het bloedbad dat ze aangericht had.
Ze draaide zich weer terug naar Miss Montaria. "Moet ik uitleggen welk gevoel ik erbij had?" probeerde ze opgewekt te zeggen maar dat mislukte jammerlijk. Het klonk eerder gekweld.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Jaden Hyldaen
Member Avatar
Niveau 4
[ *  *  *  * ]
Zoals voor hem gebruikelijk was in bijna elke les nam Jared plaats achter in het lokaal. Zo werd hij tenminste niet snel opgemerkt door de docenten, werd hij niet snel uitgekozen en kon niemand achter zijn rug om dingen uithalen. Eigenlijk was het gewoon zo dat Jared niemand vertrouwde. En het liefste wilde hij soms gewoon verdwijnen in het niets. Vooral tijdens de lessen. En zeker wanneer er weer vampiers aanwezig waren. Daarom had hij zo graag Tsumi nu bij hem in de buurt gehad. Maar sinds die weer vrij was uit zijn cel, leek er iets heel anders aan hem te zijn. Af en toe zag Jared dingen gebeuren, of hoorde hij verhalen die anderen zeiden over Tsumi die hem angstig maakten. Nog angstiger dan hij al was.
Met dit gevoel zat hij nu ook in deze les. Hij hield van magie, en wilde er graag alles over leren. Maar vandaag zat hij om de een of andere rede met trillende handen achter zijn tafeltje. Gelukkig was hij niet degene die nu naar voren moest, dat had hij nooit aan gekund!
Toen Evangeline naar voren toe liep ging er een nog grotere huivering dan normaal door Jared heen. De dame maakte hem doodsbenauwd, alsof ze een onheilspellend voorteken was van een gruwelijk lot dat hij tegemoet ging. Wat zich voor de klas afspeelde kwam maar half binnen bij Jared. Hij was eigenlijk vooral bezig zich steeds kleiner te maken achter zijn tafel. Hij wilde de blik van Evangeline koste wat kost ontwijken. Ook al had hij gezegd niet meer angstig te willen zijn, nu zat hij haast te trillen als een blad.
Na de tweede gebeurtenis voor de klas, zag Jared dat Evangeline met tranen van bloed in haar ogen stond. Hij had haast wel onder tafel kunnen verdwijnen van angst! Met grote ogen keek hij gespannen naar Evangeline. Als ze hem maar niet zou zien! Hij kon uiteindelijk niet meer naar haar kijken en besloot zijn ogen af te wenden. Met zijn handen onder zijn kin gesteund staarde hij enkel maar naar de tafel. Alsof dat de enige veilige plek was op het moment.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Miss Melroses
Member Avatar
Niveau 4
[ *  *  *  * ]
Keelia/Miss Montaria bekeek het meisje goed toen ze de muur achter haar liet verdwijnen en achter haar een omgeving creëerde. Een muur dat zelfs haar het gevoel liet krijgen van opsluiting en vrijheid. Keelia was niets voor niets lerares geworden op de Melroses Academie. Ze kende het schoolhoofd al jaren lang. Nouja sinds de tijd dat ze hier zelf op school zat samen met haar zusters, die ze sinds hun examen op Melroses niet meer had gezien en dat terwijl haar zusters net als zij ook kinderen hadden gekregen. Haar man had haar altijd behandeld als een huisvrouw, maar toen ze zei dat ze ging werken vond hij het niet eens erg. De reden daarvan was wel duidelijk maar ach. Zo waren mannen. Bij het denken aan haar dochtertje Emma straalde ze lichtjes. Ze was trots op haar kleine dondersteen die eindelijk het shapeshiften begon te leren.

Toch waren haar leerlingen een grote prioriteit van haar. Zij moest ze alles leren voor ze dat ze het echt konden gebruiken in de buitenwereld zonder opgemerkt te worden want als dat zou gebeuren dan zou die persoon wel eens veel ergere problemen kunnen krijgen, daarom was camouflage zou belangrijk.

Keelia keek toe hoe Evangeline de muur achter haar leek te strelen en hoe een kwellend gevoel haar overnam. Keelia zag alles gebeuren maar zei niets. Dit was haar gevoel en dat was haar opdracht. Langzamerhand begon ze te verdwijnen en werd ze één geheel. Toch zag Keelia nog de rode bloedtranen die in haar ogen verborgen waren. Het was een gek gezicht om enkel het bloed te zien en voor de rest niets. Na enkele seconde werd het meisje weer zichtbaar. Keelia's gezicht was strak getrokken en bekeek het meisje goed.
Ze draaide zich weer terug naar Miss Montaria. "Moet ik uitleggen welk gevoel ik erbij had?" probeerde ze opgewekt te zeggen maar dat mislukte jammerlijk. Het klonk eerder gekweld.
Keelia glimlachte lichtjes en stapte naar haar toe en legde haar hand op haar schouder en draaide zich lichtjes naar de klas.
''Zie hier een perfecte uitvoering van het inleven in het gevoel, dit zullen jullie hard nodig hebben bij de volgende opdracht.'' Zei Miss Montaria.
Ze keek naar Evangeline.
''Je deed het goed, Evangeline..'' Fluisterde ze tegen haar.
Haar eigen hand gloeide lichtjes op de schouder van Evangeline, een hand die alle pijn en zorgen even leek weg te nemen.
''Je bent bijna klaar..'' Vervolgde ze fluistert.

''Goed, ik zoek nog een vrijwilliger voor de opdracht die we zo allemaal gaan uitvoeren.'' Zei Miss montaria tegen de klas.
Ze keek de klas rond en liet haar ogen rusten op Jared die achterin de klas zat ingedoken. Even keek ze bedenkelijk naar hem.
''Jared? Zou jij me misschien kunnen helpen?'' Vroeg Miss Montaria vriendelijk.
Hij leek wat angstig maar dat was niet nodig in haar lessen, niemand zou hem hier kwaad doen.
Ze wachten niet eens op een antwoord en ging verder met haar uitleg in de hoop dat hij zelf naar voren zou komen.
''Vandaag werken jullie in twee tallen. Jullie gaan om beurt te werk. Het is de bedoeling dat jullie je gaan camoufleren als de persoon tegen over je. Als een soort kloon. Je moet dus goed inleven in de persoon tegen over je. Het is heel moeilijk dus het is de bedoeling dat je je partner genoeg informeert en geruststelt en zich in jou laat inleven, desnoods met hulp.'' Legde Miss Montaria uit.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Kisa Drake
Member Avatar
Niveau 3
[ *  *  * ]
Keelia keek toe hoe Evangeline de muur achter haar leek te strelen en hoe een kwellend gevoel haar overnam. Keelia zag alles gebeuren maar zei niets. Dit was haar gevoel en dat was haar opdracht. Langzamerhand begon ze te verdwijnen en werd ze één geheel. Toch zag Keelia nog de rode bloedtranen die in haar ogen verborgen waren. Het was een gek gezicht om enkel het bloed te zien en voor de rest niets. Na enkele seconde werd het meisje weer zichtbaar. Keelia's gezicht was strak getrokken en bekeek het meisje goed.
Ze draaide zich weer terug naar Miss Montaria. "Moet ik uitleggen welk gevoel ik erbij had?" probeerde ze opgewekt te zeggen maar dat mislukte jammerlijk. Het klonk eerder gekweld.
Keelia glimlachte lichtjes en stapte naar haar toe en legde haar hand op haar schouder en draaide zich lichtjes naar de klas.
''Zie hier een perfecte uitvoering van het inleven in het gevoel, dit zullen jullie hard nodig hebben bij de volgende opdracht.'' Zei Miss Montaria.
Ze keek naar Evangeline.
''Je deed het goed, Evangeline..'' Fluisterde ze tegen haar.
Haar eigen hand gloeide lichtjes op de schouder van Evangeline, een hand die alle pijn en zorgen even leek weg te nemen.
''Je bent bijna klaar..'' Vervolgde ze fluistert.

"Dank u" fluisterde Evangeline dankbaar terwijl ze de tranen weg veegde. Ze werd alweer snel haar vrolijke zelf.

''Goed, ik zoek nog een vrijwilliger voor de opdracht die we zo allemaal gaan uitvoeren.'' Zei Miss montaria tegen de klas.
Ze keek de klas rond en liet haar ogen rusten op Jared die achterin de klas zat ingedoken. Even keek ze bedenkelijk naar hem.
''Jared? Zou jij me misschien kunnen helpen?'' Vroeg Miss Montaria vriendelijk.
Hij leek wat angstig maar dat was niet nodig in haar lessen, niemand zou hem hier kwaad doen.
Ze wachten niet eens op een antwoord en ging verder met haar uitleg in de hoop dat hij zelf naar voren zou komen.
''Vandaag werken jullie in twee tallen. Jullie gaan om beurt te werk. Het is de bedoeling dat jullie je gaan camoufleren als de persoon tegen over je. Als een soort kloon. Je moet dus goed inleven in de persoon tegen over je. Het is heel moeilijk dus het is de bedoeling dat je je partner genoeg informeert en geruststelt en zich in jou laat inleven, desnoods met hulp.'' Legde Miss Montaria uit.

Evangeline volgde de blik van Miss Montaria. De jongen die ze Jared had genoemd keek heel angstig. Ze hield haar hoofd schuin en bekeek hem eens maar kon niks ontdekken waarom hij zo bang was. Ze waren allemaal gelijk hier toch?
Evangeline begreep uit Miss Montaria haar woorden dat ze met Jared samen moest werken. Een vriendelijke glimlach verspreidde zich over haar gezichtje.
"U hoeft niet bang te zijn hoor Jongeheer Jared.." sprak ze sussend.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Jaden Hyldaen
Member Avatar
Niveau 4
[ *  *  *  * ]
"Goed, ik zoek nog een vrijwilliger voor de opdracht die we zo allemaal gaan uitvoeren." hoorde Jared door Miss Montaria zeggen. Het was dat hij al zo ver ineen gedoken zat, anders was hij spontaan nog meer in elkaar gekropen. Hij kon ook maar één gedachte denken: 'Ik niet, ik niet, kies alsjeblieft iemand anders dan mij! Ik wil geen voorbeeld voor de rest moeten worden...'
Eigenlijk was dat ook wel het lot keihard tarten. De goden verzoeken, hoe je het ook noemde wanneer iets exact gebeurde zoals je het niet wilde hebben. Maar waar Jared al bang voor was gebeurde toen. Miss Montaria sprak hem direct aan.
"Jared? Zou jij me misschien kunnen helpen?"[/I] vroeg ze vriendelijk. Jared slikte direct diep terwijl zijn ogen ook af gleden naar Evangeline. Maar toen hij zag dat ze terug keek naar hem, streek hij enkel wat nerveus door z'n haar terwijl hij zat te denken welke houding hij nu aan moest nemen om niet zwaar voor lul te staan. Voor zover dat nog niet het geval was.
"U hoeft niet bang te zijn hoor, jongeheer Jared..." zei Evangeline sussend. Dit bracht Jared er toe om met een diepe zucht, een blik van tegenzin en met trillende handen van zijn tafel op te staan. Laat het dan maar snel afgelopen zijn, daar hoopte hij nu op.
"I-ik kom er al aan..." mompelde hij terwijl hij naar voren strompelde. Pas toen hij recht voor Evangeline stond wist hij haar recht aan te kijken. Zij was wel de belichaming van waar hij bang voor was. Maar hij moest dit maar gewoon doen. Hij moest maar denken aan Dimitri. Die had ook Jared's bloed gedronken, en ergens had Jared daar van genoten. Althans, totdat hij tegenover Tsumi stond en spijt kreeg... Ja, Tsumi... Jared had hem beloofd niet meer bang te zijn, dus... Hij moest dit maar doen.
"Kun je beloven dat je niks bloederigs of pijnlijks bij me gaat doen?" fluisterde Jared voorzichtig naar Evangeline. "Ik ben niet zo'n held, op zich, snap je wel...?"
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · Lokaal 103 · Next Topic »
Reply

Dust RPG Caseniwlog