| Welkom op Melose Acedemie, Dit is een forum voor geschreven rpg. Momenteel ben je hier te gast, wanneer je inlogt/registreert heb je toegang tot het antwoorden op topics en dergelijke. Join our community! If you're already a member please log in to your account to access all of our features: |
- Pages:
- 1
- 2
| It's cold in here. Training Shaithis. | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Jul 17 2012, 10:04 PM (200 Views) | |
| Miss Melroses | Jul 17 2012, 10:04 PM Post #1 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
It's cold in here. Training Shaithis. Ayano had de hele nacht na gedacht, zelfs de lessen waren niet zo interessant meer. Die skipte ze wel voor een keertje. Gewoon ziek melden. Ze moest denken over een locatie, de kerkers waren dan ook wel de beste keuze. Maar daarna moest ze ook nog een paar van die sletjes regelen. Een paar tweede jaars, sirenes en vampiers. Dat moest wel voldoen toch? En ze moest lichte vorm van ijs magie leren van iemand of ze moest daarvoor iemand regelen. Het was eigenlijk veelste kort dag maar wat moest dat moest. Daarbij moest ze zelf nog een ijsjurk regelen want ze moest wel passen in het thema. Ze had hulp nodig en de enige twee die ze kende die haar daarmee konden helpen was die freakshow van een olivia en die elf Melodie. Natuurlijk kon die Jared haar ook helpen en Bragnea of Inumaru. Maar ze had dan liever hulp van die elf. Daarom was ze ook op weg naar Melodie. Op haar kisten, lange zwarte spijkerbroek en donker roze top liep ze richting de kamer van Melodie en Kisa. Kisa was een sirene maar die kon haar onmogelijk helpen die durfde niet eens te spreken laat staan zich sletterig aan te kleden en Shaithis gek te maken. Nee ze zou dat wel aan die andere horres over laten die hem sinds de dag van aankomst al helemaal gek werden door de geur en het uiterlijk van shaithis. Eindelijk had ze de juiste kamer gevonden en kon ze zonder problemen aankloppen. De deur ging openen en een blonde elf stond voor de deur. "Hey Ayano, wat doe jij hier?" "Geen vragen je moet me helpen.." Melodie keek Ayano raar aan maar liet haar uiteindelijk binnen. "Waarmee kan ik je van dienst zijn.." "Ik wil een ijsjurk en een kamer van ijs. Plus ik wil de beginselen van ijs leren.." "Dat is wel erg veel maar ik denk dat we na een maandje alles wel hebben." " Dat word een probleempje, ik heb het morgen nodig." "Dat is kort dag, goed ik help je." " Echt waar?" "Ja tuurlijk, het is voor shaithis toch?" Ayano trok haar wenkbrauw op. Hoe wist die elf dat? " Ik heb jullie zien trainen." Verklaarde Melodie. Ayano knikte kort. "Laten we dan maar beginnen," Zei Melodie. Ayano keek op haar horloge, nog een uur en shaithis stond in de hal. Ayano keek even de cel in. Hij was leeg, alleen ketens. En dat was goed. Shaithis zou het later pas moeilijk krijgen. Ayano leunde tegen de cel deur aan en zag eindelijk de mensen die ze wilden zien. Melodie met haar ijsjurkje en de vier dames die shaithis gek gingen maken. Ayano kwam overeind. "Pff, het was geen makkie maar ik heb het af kunnen krijgen, hij is alleen best kort en best openen." "Maak niet uit, dankje Melodie. Ook nog bedankt voor dat lesje ijzige adem en ijsgolf." "Geen dank," Zei Melodie waarna ze weg ging. Ayano keek naar de vier dames die er bij waren gekomen. Een blonde, bruine, zwarte en roodharige. Het waren de beste die ze kon vinden, 2 sirenes en 2 vampier. Alle hadden ze grote ogen, lange wimpers, fijne gezichtstreken en mooie rondingen, sommige boezems zelfs te groot. Een normaal figuur zou een minderwaardigs gevoel krijgen maae Ayano vond dat ze er zelf ook best mocht wezen dus het viel wel mee. "Wanneer komt Shaithis," Ayano grijnsde toen ze de roodharige hoorde. " Die komt wanneer jullie mij in de ogen kijken en shaithis roepen." Loog Ayano keihard. Maar zoals Ayano al had verwacht trapte ze er in en keken ze in haar ogen. De hypnose werkte snel. Ze zag dat de meiden hun bovenkleding uitdeden en een cape om deden van rood fluweel. Waarna ze de andere cel in gingen. Ayano richten zich op de ijskleding die Melodie had neergelegd en pakte deze op. Ze zag zelfs dat Melodie hoge hakken van 12 centimeter van ijs had weten te maken. Een schoentje wat je in assepoeter kon hebben gezien. Ayano legde de jurk weer neer en trok haar schoenen uit en kleden zich uit, alleen een witkleurige string en witte push up bh bleven over. Terwijl ze zich de ijskoude jurk in werkte schudde ze grijnzend haar hoofd. Dit ging zo SM achtig worden. Dat haar vader dit weekelijks deed. De jurk voelde zelfs koud aan op haar huid laat staan op de huid van een mens. Eigenlijk was de jurk gemaakt van ijzerdraad en gaas met daar over heen ijs maar het ijs was zo gevoren dat je het niet zag zitten, nouja als je misschien goed keek. Eenmaal de jurk aan vond ayano het een prachtige jurk en gelukkig was het heel koud in de kerkers. Zodat deze gevoren bleef. De jurk was aardig diep uitgesneden tot net boven haar string. Een jurk van sneeuw en ijs wie had gedacht dat zij dat ooit aan zou doen. Ze had haar haren gekruld en los hangen, ze had zelfs mascara en eyeliner opgedaan en zelfs een beetje lipgloss. Niet veel voor een mode popje maar genoeg voor Ayano om haast nooit op te hebben. Ze deed de ijshakken aan en even voelde ze zich net assepoetser. Ze grinnikte breed waarna ze ook een mantel van de grond pakte. Alleen deze mantel was van zwart fluweel met een paarse binnenvoering en had een raar soort schild op het embleem zitten. De gesp die de mantel bij elkaar hield. Ayano had deze mantel vaak gedragen, het was een gadaraanse mantel en dat was duidelijk te zien aanzien er aan het einde zwarte rook van af liep. Ze had de mantel om toen ze hier heen was gekomen, ze had de mantel gekregen van haar familie. Een soort van kerstkadootje. Eenmaal de mantel om liep ze naar de hal. Ze had de cap opgedaan toen ze de kerkers uit was. Daar in de hal stond Shaithis al te wachten. "Ben je er klaar voor?" Zei Ayano plots. |
![]() |
|
| Jaden Hyldaen | Jul 18 2012, 09:01 PM Post #2 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Met een onrustig gevoel liep Shaithis richting de hal. Zenuwen die niet waren veroorzaakt door het feit dat hem zo een training met Ayano wachtte. Al zou dat eigenlijk al rede genoeg moeten zijn om zenuwachtig te zijn. Nee, de nervositeit zat hem in een visioen dat hij de nacht er voor had gehad. In dit visioen zag Shaithis ijzige kou. Maar niet zoals hij zich in kon denken. Het feit was dat hij zichzelf zag in een kleine kerker welke geheel van ijs was geworden. Hij had hier uit willen breken maar werd ineens geketend. Hoe erg hij ook kracht zette of schreeuwde, het mocht niet baten. Hij zat vast in de kou, gedoemt daar een lange lijdensweg te ondergaan voor hij eindelijk van verhongering zou sterven. Uit zwarte rook doemde plots een gestalte op. Ayano. Maar gekleed in een jurk van ijs. Ze lachte hem uit terwijl de kou zijn lichaam aan begon te tasten. Haar lach was ijzig als de adem uit Shaithis' mond. Als in een nachtmerrie vroor Shaithis vast in het ijs, tot hij niet meer in staat was zich te verzetten en zich over moest geven aan de eeuwigheid. Het was toen dat Shaithis happend naar adem wakker schrok. Dit visioen was zo beangstigend dat Shaithis nu nog hartkloppingen er van had. Maar hij mocht niet treuzelen. Zeker niet nu Ayano op hem wachtte. Met snelle pas kwam Shaithis aan in de hal. Echter was Ayano nog niet aanwezig. Ergens leek dat Shaithis nog nerveuzer te maken. Ongeduldig liep hij vervolgens een aantal minuten her en der rond. Zodra hij een seconde stil stond kwam hij direct weer in beweging. Geen enkele rust was in hem te vinden. Ineens zag hij Ayano aan komen lopen. Om haar heen een zwarte mantel waar rook van af leek te komen. Maar dat deed Shaithis verder niet veel. Wat hem echter wel schrik gaf was de jurk die Ayano aan had. Exact een zelfde als hij haar had zien dragen in zijn visioen. Zou dit een voorbode zijn dat een verbanning naar de IJslanden in het verschiet lag voor hem? Wellicht. Maar zoals wel bekend is onder vampiers, of althans in de clan van Shaitan, dat de toekomst een onfeilbaar iets was en visioenen waren net zo vaag en met zo veel mogelijke uitkomsten als de dag van morgen waarin niks duidelijk is. Maar toch kon Shaithis bij het zien van Ayano een gevoel van noodlottigheid niet van zich af schudden. "Ben je er klaar voor?" zei Ayano plots. Shaithis keek enkel met een onderdrukt afgrijzen naar haar jurk en haalde voorzichtig zijn schouders op. "Na de vorige training ga ik nergens meer vanuit. Zolang ik maar een verbanning naar de IJslanden kan voorkomen vind ik alles best.." |
![]() |
|
| Miss Melroses | Jul 19 2012, 12:28 PM Post #3 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Ayano had de zelf gemaakte ijsjurk van Melodie aangetrokken, Ayano had dan misschien geen spiegel in de buurt maar de waterplassen op de grond van de lekkage in de kerkers waren goed genoeg voor Ayano om zichzelf te zien. Om te zien dat ze er prachtig uit zag, haar boezem werd echter lichtjes benadrukt en was door de jurk als een push up bh mooi zichtbaar geworden. Het was wellicht geen dikke cup C maar voor haar hoefde dat niet zo nodig. Ze was tevreden met haar Cup B. En daarbij voor haar lengte had ze precies de juiste vormen. Een groot voordeel van haar ras. Een mix wel eens waar maar perfect voor haar. De zwarte mantel werd omgedaan om alle kou vast te houden van de ijsjurk. Haar hakken van ijs kwamen er net niet onderuit maar blijkbaar had ze de mantel niet goed dicht gedaan want heel lichtjes was de jurk te zien. Toch maakte Ayano zich daar niet druk om en liep ze de kerker met opgeheven hoofd uit waarna ze de cap op deed. Daar in de hal stond Shaithis al te wachten op haar. Zoals altijd zag hij er goed verzorgd uit alleen dit keer leek hij wat angstig, iets wat nerveus zelfs toen hij haar zag. Zou hij weten wat er komen ging? Nee vast niet. Hij was gewoon bang, bang voor wat er ging gebeuren en bang voor haar. Al hoewel bang niet echt het juiste woord was. Hij vreesde het gewoon. Maar die angst zou hem later toch van pas kunnen komen. Angst was namelijk iets wat je behouden voor stomme dingen. Liefde liet je stomme dingen doen. Zo was het haar te minste geleerd. Het was dan ook niet gek dat haar vader vrij weinig gaf om haar moeder en ook met andere vrouwen naar bed ging. Haar moeder wist er van en had het hem vaak genoeg gevraagd of hij daarmee wou stoppen maar het was haar nooit gelukt. Haar moeder was beeldschoon wel eens waar en kon je genoeg angst in boezemen maar ze bleef een vrouw uit de middeleeuwse tijd die haar man adoreerde en alles pikte en voor hem deed. Ayano vond dat de man haar het hof moest maken en niet andersom, de man moest alles voor haar over hebben net zoveel als zij voor hem zou over hebben. Hij moest haar kunnen aanvullen in de strijd en zij moest hem daarmee ook helpen. Nee, Ayano was goed mee gegaan met de jaren. "Ben je er klaar voor?" Zei Ayano plots. Shaithis keek enkel met een onderdrukt afgrijzen naar haar jurk en haalde voorzichtig zijn schouders op. "Na de vorige training ga ik nergens meer vanuit. Zolang ik maar een verbanning naar de IJslanden kan voorkomen vind ik alles best.." Ayano keek hem even aan en trok haar wenkbrauw op. ''Ik kan je niets beloven, Shaithis..'' Zei Ayano dodelijk kalm. Haar room blanke handen kwamen langzaam uit de cape waardoor de gehele jurk zichtbaar werd. Haar benen leken vele malen langer door de hakken. Ayano moest toegeven ze had nooit zo'n uitdagende jurk aangehad. In haar handen had ze een zwarte doek, haar handen begonnen paars te gloeien en de doek werd opgetild door een magische wind en nam plaats rond zijn ogen en knoopte zichzelf vast. Langzaam pakte Ayano zijn hand vast en trok hem mee naar de kerker. Eenmaal beneden in de kerker vielen er natte druppels naar beneden en hoe verder ze gingen hoe kouder het werd. De water druppels waren pegels geworden en de vloer was glad. Het enige wat Ayano hoorde was haar eigen ademhaling en het gejank van een slachtoffer dat vast zat in de kerkers. Ayano had de dames in de kamer naast de cel waar shaithis plaatst ging nemen gedropt. Op een gegeven moment begon Ayano haar eigen adem zelfs te zien iets wat je haast nooit zag bij een vampieren mix zoals zij. Zo koud was het. Ayano trok hem een cel in en zetten hem tegen de muur vast. Ayano pakte zijn pols krachtig beet en drukte zich tegen hem aan zodat hij niet kon tegen stribbelen en maakte één voor één zijn polsen vast met de ketens en vervolgens zijn enkels. Nadat gebeurd was maakte ze de blinddoek los zodat hij de cel van ijs kon zien. Haar donkere ogen glansde als duizenden sterren. Ze draaide zich om en liep de cel langzaam uit. Ze keek even achterom naar Shaithis maar liep al snel naar de cel naast Shaithis waar de dames stonden te wachten. ''Het is tijd,'' Zei ze rustig. De dames waren zo diep onder hypnose dat ze net een stelletje hoeren waren met te lange tanden en te rode ogen. De dames gingen haar voorop de cel in, alle hadden ze wel een haak of een mes, zelfs één van hen had een zweep met spijkers. De roodharige vampier nam plaatst tegen de muur en werd vast gemaakt tegen over Shaithis. De haken namen plaats bij de boezem van de roodharige die begon te schreeuwen toen de deur dicht ging. Bloed gulsde over haar lichaam heen en Ayano deed langzaam haar mantel af waardoor haar gehele jurk zichtbaar was. Haar buik was goed zichtbaar nu en haar lila haren vielen mooi rond haar lichaam heen. Voor het eerst had ze ze echt gekruld, nouja voor het eerst sinds ze hier was. Haar lippen glansde lichtjes en haar ogen vielen op Shaithis. De roodharige werd los gemaakt en kreeg verschillende haken in haar handen gedrukt en liep op Shaithis vast. De geur van haar bloed zorgde er zelfs voor dat de ogen van Ayano rood kleurde. De haken werden in de borstkast gedrukt en gingen langzaam naar beneden. Bloed druppel langzaam naar beneden en werd opgelikt door de roodharige vrouw terwijl de andere vrouwen elkaar aan het verminken waren. Ayano bleef rustig staan bij de deur en keek rustig toe. Terwijl Ayano genoot van het geschreeuw en de geur van bloed werd haar aandacht weer op Shaithis gevestigd. ''Ga elkaar maar plezieren dames,'' Zei Ayano kalmpjes terwijl ze naar Shaithis liep. Toen ze eenmaal voor hem stond gleden haar handen langs zijn bovenlichaam en waren haar vingers besmeurd met bloed, langzaam likte ze deze af voor zijn gezicht. Ze drukte een kus in zijn nek en ging langzaam naar beneden bij zijn schaamstreken stopte ze en keek ze grijnzend naar boven. Ze was haast duivels. Ze knielde neer en legde haar handen bij zijn enkels. Langzaam begon ze te blazen waardoor er ijs ontstond. Langzaam liet ze hem los en begon het ijs omhoog te kruipen en stopte bij zijn middel. Ze legde haar handen op de kettens en ook die werden van ijs maar verder kropen ze niet. Ayano grijnsde kwaadaardig en keek Shaithis aan. ''Nog een laatste woord?'' |
![]() |
|
| Jaden Hyldaen | Jul 19 2012, 05:11 PM Post #4 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Shaithis voorzichtigheid leek geen enkel effect op Ayano te hebben. Niets, maar dan ook echt niets. Ze trok bij zijn opmerking enkel haar wenkbrauw op. Hoe kon ze het ook begrijpen wat er nu in Shaithis leefde? Hij had haar gezien in zijn visioen, ze stond te genieten van zijn dood. Maar visioenen bleven visioenen. Naar Shaithis mening veranderlijk. Slechts een mogelijke toekomst, geen vastgestelde feiten. "Ik kan je niets beloven, Shaithis." zei ze kalm. Hoe vreemd ook, haar kalme manier van spreken leek een moment een lichte glimlach bij Shaithis tevoorschijn te toveren. Dit was exact zoals Ayano moest zijn, precies zoals hij haar weer kende. Kil en medogenloos, maar altijd gericht op het juiste doel. Was ze maar een vampier geweest, dan had Shaithis aan haar zo een ideale koningin gehad. Helaas waren de feiten anders. Maar wellicht wachtte in de toekomst een vampiristische kloon van Ayano wel. Wie weet... Shaithis oog viel op Ayano's tedere handen die onder de cape vandaan kwamen. Haar jurk werd nu geheel zichtbaar. Hoewel het ding Shaithis nog altijd nerveus maakte, werd hij nu positief afgeleid door Ayano's decolleté die ferm zichtbaar was. Shaithis likte vol behoefte zijn lippen af terwijl hij opmerkte hoe zacht en teder ze eigenlijk wel leek te zijn op dit moment. Een nieuwe blik op Ayano's handen liet Shaithis zich realiseren dat ze een zwarte doek beet had. Ongetwijfeld was deze voor hem bestemd. Nog maar net had hij dit gedacht of de doek vloog om zijn ogen heen, ontnam elk zicht aan zijn ogen. Shaithis had verwacht nu direct de gevaren tegemoet te moeten gaan. Maar in plaats daarvan nam Ayano zijn hand beet. Haar huid voelde zelfs zacht en lieflijk aan. Shaithis kneep zacht in haar hand en liet zich door haar mee voeren, alsof hij een kind was die door een toverspreuk van een heks in de ban was en nu mee werd genomen naar een dromenrijk achter de wolken. Ergens voelde Shaithis zich ook zo. Zijn zorgen leken te verdwijnen. Maar hoe dieper ze af daalden in de kerker, hoe zorgelijker hij werd. De temperatuur daalde snel. Zeer snel. Maar Shaithis had nog geen idee van wat hem voor ellende te wachten stond. En hoe erg het ook was wat er komen zou, hij wist dat hij het moest ondergaan. Er was toch geen weg meer terug. Hij voelde hoe Ayano hem een cel in trok en tegen een muur aan drukte. Met ferme kracht pakte ze zijn pols beet. Hij had een tegenstribbeling willen geven, maar zodra Ayano zo dicht tegen hem aan kwam staan viel elke verdediging weg. In gedachte had hij erotische dingen ingebeeld. Maar dit vervloog wel toen hij voelde hij zijn polsen en enkels vast werden gemaakt. Nu hij vast zat maakte Ayano de blinddoek pas los. Maar zodra Shaithis' ogen de kamer zagen, wenste hij dat ze het niet had gedaan. De hele kamer was van ijs gemaakt! Alsof hij hier in de IJslanden in het klein vastgeketend zat! Nu al een wijze les geleerd: visioenen zijn toch wel te vertrouwen. Ayano daarentegen was nu een discutabel punt. Ongetwijfeld zat hier een nut achter, maar voor nu regeerde enkel de vrees die in Shaithis groeide. "Fuck... IJs... Heel veel ijs....." Shaithis keek met afgrijzen toe hoe Ayano weg liep. Ze zou hem toch niet zonder maar een verder woord hier achter gaan laten? Al snel kwamen er echter vier sletterige dames de cel binnen lopen. Allen met wapens bij hen. De roodharige van het stel werd vastgemaakt aan de muur tegenover Shaithis, twee dames met haken beet gingen bij de boezem van de roodharige staan. Met een klap ging de deur dicht. Shaithis zag nog net hoe Ayano haar mantel af deed. Wat er ook ging gebeuren, hij wist dat het enkel ellendig voor hem kon gaan zijn. Ineens werd de roodharige dame los gemaakt en werden er verschillende haken in haar handen gedrukt. De geur van het bloed van deze dame bracht Shaithis al haast in een soort extase. Bovendien waren het absoluut geen lelijke dames. Hij wist niet goed of hij hun bloed moest zuigen of ze gewoon maar moest verkrachten. Voorlopig zat eigenlijk geen van beide er echt in. Ineens sloeg de roodharige vrouw de haken in zijn borst en trok ze langzaam naar beneden. Shaithis siste een moment kwaadaardig en ontblootte zijn tanden op een agressieve wijze. "Ga elkaar maar plezieren, dames." zei ze kalm terwijl ze Shaithis naderde. Hij keek enkel met een giftige blik voor zich uit. Alsof niks hem echt wat deed. Al wist hij wel beter. Hij kookte van woede, zou het liefste alle ketenen los rukken en die wijven eigenhandig binnenstebuiten keren en elke druppel bloed uit hun lichaam laten vloeien. Dat Ayano's handen langs zijn bovenlichaam gleden deed hem niet veel. Pas toen hij zag dat ze zijn bloed voor zijn gezicht af likte kwam hij uit zijn trance. "Geniet er maar van.. Over een aantal jaar kun je beweren het bloed van Meester Shaithis te hebben kunnen proeven.." De toon die Shaithis nu had was vuil, totaal anders dan hoe hij ooit tegen haar had gesproken. De combinatie van ijzige kou en verwondingen maakte dat Shaithis zichzelf hier al snel begon te verliezen. Zelfs het feit dat Ayano zo verleidelijk naar zijn schaamstreken toe ging, wist hem nauwelijks te bekoren. Alhoewel het wel zijn fantasie voedde. Hoe graag had hij nu haar gezicht beet willen pakken en haar tot zo veel dingen willen dwingen.. Maar zij had zo haar eigen plan. In een angstig moment zag Shaithis hoe hij van onder af begon te bevriezen, ijs ontstond op plaatsen waar hij het nooit zou willen zien. De ketens bevriren ook nog eens. Ayano's kwaadaardige blik bracht Shaithis haast in een woede-aanval. ''Nog een laatste woord?'' Shaithis gromde agressief, balde een vuist en fluisterde vol woede: "Ja. Ik ga met je trouwen, je verkrachten, vermoorden en je uit je eigen as op laten rijzen zodat ik deze foltering ook met jou mag delen. Puur voor de poëtische erotiek die hier in schuilt." |
![]() |
|
| Miss Melroses | Jul 20 2012, 03:54 PM Post #5 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Nadat Ayano had gezegd dat ze hem niets kon beloven glimlachtte hij zelfs licht haar haar. Iets wat Ayano die kriebels bezorgde. Was het hem of was het de kou van de jurk. Ze ging van het tweede uit. Shaithis kreeg het zwaar te verduren vandaag en dat moest hij ook ergens wel weten. Ja dat moest wel. Na de laatste training moest hij dat wel weten. Als hij dat niet wist dan was hij niet zo voorzichtig en nerveus. Hij vreesde wat er ging komen, ze kon het gewoon ruiken aan hem. Toen ze haar handen tevoorschijn haalde zag ze dat Shaithis keek naar haar boezem en zag ze dat hij zijn lippen aflikte, ergens kon Ayano er wel om lachen. Mannelijke behoeftes. Maarja voor Ayano was een wasbordje ook best aantrekkelijk, zeker als de persoon blond of wit haar had. Ze wist niet waarom maar ze viel der op. De zwarte doek die ze in haar handen had werd als een blinddoek om zijn gezichtsveld gebonden. Eenmaal toen dat gebeurd was pakte Ayano zijn hand beet en loodste hem mee naar de kerkers. Toch voelde ze dat hij in haar hand kneep, het was haast liefdevol. Zou Shaithis meer van haar willen? Zou shaithis net zoveel van haar willen als al die andere dames van hem? Tuurlijk Shaithis was heel aantrekkelijk maar Ayano was nog best wel hopeloos als het verder ging dan zoenen. Ze was dan als een soort monster. De laatste keer dat dat gebeurde had ze hem vermoord. Ze kon haar hoorns nog voelen, tevens als haar staart. Ze wist ook wel dat haar borsten wat groter leken te worden en ze zelf ook iets langer werd maar dan alsnog. Het waren allemaal nadelen. Zoals ze er nu uit zag was ze geheel vampier maar dan werd haar Mix pas duidelijk, dan kwamen haar demonische krachten en Sucubus krachten pas naar boven. Ze werd dan wel onweerstaanbaar maar ze had Caleb vermoord. Ze had het geen waardige begrafenis met familie kunnen geven, geen waardige begrafenis. Een leeg kerkhof, een simpele steen en een kuil met haar trouwjurk over hem heen. Haar ring had ze niet op hem kunnen gooien. Ze kon het niet volledig afsluiten en doen alsof het nooit gebeurd was. Toch was dat haar enige angst. Dat ze zichzelf niet meer onder de controle kon houden en één geheel werd. Een angst die ze niet kon uitbannen. Eenmaal in de cel had ze Shaithis vastgemaakt tegen de muur met ketens en haalde ze de blinddoek weg. "Fuck... IJs... Heel veel ijs....." Zei hij maar Ayano reageerde hier niet op en liep de cel uit om de dames te halen. De roodharige werd vastgemaakt tegen over shaithis en werd gemarteld. Ayano's ogen kleurde rood door het ruiken van het vele bloed, zelfs Ayano deed moeite voor haar controle zoveel bloed rook ze. De roodharige werd losgemaakt en zetten enkele hakken in Shaithis. Bloed vloeiden en Ayano kon alleen maar toe kijken. Ze zag dat Shaithis woedend werd maar het deed haar niets. Als hij los zou breken zou ze hem toch wel verslaan. Ondanks zijn woede en angst samen waren gekomen. Want ookal maakte dat je sterker Ayano kon het altijd tegen je gebruiken. Als Shaithis een liefje had dan was deze hier opgehangen en gestorven in zijn illusie. Heerlijk Telekines. Na enkele minuten van verminking en pijn later zei Ayano dat de dames elkaar maar moesten gaan plezieren en terwijl hun dat deden liep Ayano met langzame, elegante passen naar Shaithis toe. Toen ze eenmaal voor hem stond gleden haar handen langs zijn bovenlichaam en waren haar vingers besmeurd met bloed, langzaam likte ze deze af voor zijn gezicht. Toen ze dat deed leek Shaithis pas uit zijn trance te komen. Maar hij zat vol woede. Iets wat Ayano heerlijk vond om te zien. Aantrekkelijk zelfs. "Geniet er maar van.. Over een aantal jaar kun je beweren het bloed van Meester Shaithis te hebben kunnen proeven.." Zei hij op een vuile toon die Ayano begon te adoreren. Ayano keek hem lacherig aan met duistere twinkelende ogen. ''Jij een meester? Ha, ja tuurlijk schatje, als dat gebeurd dan ben ik heerseres over de onderwereld.'' Zei ze spottend met een donkere glans in haar ogen. Ze drukte een kus in zijn nek en ging langzaam naar beneden bij zijn schaamstreken stopte ze en keek ze grijnzend naar boven. Ze was haast duivels. Ze knielde neer en legde haar handen bij zijn enkels. Langzaam begon ze te blazen waardoor er ijs ontstond. Langzaam liet ze hem los en begon het ijs omhoog te kruipen en stopte bij zijn middel. Ze legde haar handen op de kettens en ook die werden van ijs maar verder kropen ze niet. Ayano grijnsde kwaadaardig en keek Shaithis aan. ''Nog een laatste woord?'' Shaithis gromde agressief, balde een vuist en fluisterde vol woede: "Ja. Ik ga met je trouwen, je verkrachten, vermoorden en je uit je eigen as op laten rijzen zodat ik deze foltering ook met jou mag delen. Puur voor de poëtische erotiek die hier in schuilt." Ayano grijnsde breed en ging tegen hem aan staan. Haar boezem drukte op zijn bloederige huid. Haar ogen rood gekleurd. Ze boog naar voren naar zijn oor en begon te fluisteren. ''Het is geen verkrachten als ik het wil,'' Zei Ayano verleidelijk. Haar lippen raakte zijn nek en langzaam opende ze haar mond waarna twee spierwitte tanden verschenen. Ze schrapte langs zijn nek naar beneden en likte het bloed op waarna ze hem met bebloeden lippen aan keek. Ze begon breed te grijnzen. ''Als je iets wilt bereiken moet je daarvoor je best doen en je doel stellen.. En niets of niemand mag jou van dat doel afhouden of laten afwijken,'' Zei Ayano verleidelijk waarna ze naar achteren stapte. Haar ogen werden langzaam aan pikzwart en haar handen begonnen lichtjes te gloeien, het was alsof er eerst lichte paarse sneeuw viel terwijl haar haren lichtjes omhoog werden geblazen. In haar handen ontstond een bol en toen deze ontplofte werd Shaithis meegetrokken in een illusie. Een Illusie die precies zou kloppen met zijn visioen. Ayano stond in het midden van de kamer en gaf hem een luchtkus, haar ijzige adem cirkelde rond in de ruimte en het ijs begon te groeien en omhoog te kruipen. Toen het ijs begon te groeien begon Ayano ijzig te lachen en Shaithis kreeg overal pijn door de ijzige kou. Toen zijn gezicht in begon te vriezen kwam Ayano voor hem staan en smolt haar jurk langzaam en bleef enkel de vochtige witte string en push up BH over. Het ijs benam hem zijn bewustzijnde. Ayano liet de Illusie onttrekken en het ijs smelten. Er bleef enkel een vochtige ruimte over, doordat al het ijs was gesmolten had Ayano haar mantel nu stevig om zich heen gedaan om alles goed te kunnen verbergen want echt kleding had ze niet in de cel. Maar de mantel was goed genoeg voor haar. Shaithis zat alleen nog vast aan de ketens en Ayano kwam voor hem staan en gaf hem een klap in zijn gezicht. ''Shaithis wakker worden!'' |
![]() |
|
| Jaden Hyldaen | Jul 22 2012, 07:05 PM Post #6 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Walging en stekende pijnen. Meer dan dat voelde Shaithis niet toen hij de haken in zijn lichaam kreeg. Hij zette kracht met zijn armen, als de foltering te erg werd zou hij die dames hoogstpersoonlijk vermoorden, in de ergste manier die hij zich zou kunnen bedenken! Ineens echter liet Ayano ze weer achteruit gaan. Niet dat Shaithis daar erg in had. Hij was immers zo in trance, zat zo vreselijk gebonden in haat en tomeloze woede dat hij niets meer zag dan de meest vreselijke manieren om wraak te nemen. Toen Ayano haar handen over zijn borst liet glijden en zijn bloed op likte kwam hij uit zijn trance. Maar de woede bleef in hem bestaan. Leek zelfs zo erg te branden dat het als een vuur in zijn ogen te zien was. Het was haast alsof zijn bloed er mee kookte. "Geniet er maar van.. Over een aantal jaar kun je beweren het bloed van Meester Shaithis te hebben kunnen proeven.." Zei hij op een vuile toon. In zijn hoofd was dit zelfs al realiteit. Over enkele jaren, als er oorlog in de wereld zou zijn, zou Ayano een van de meest gevreesde dames ter wereld zijn. Puur en alleen omdat ze de kans had gehad zijn bloed te proeven. ''Jij een meester? Ha, ja tuurlijk schatje, als dat gebeurd dan ben ik heerseres over de onderwereld.'' Zei ze spottend met een donkere glans in haar ogen. Dit voedde Shaithis woede enkel meer. Niet alleen woede voor moorden plegen. Nee, Shaithis voelde woede in manieren zoals hij het nog nooit had gevoeld. Voor haar spot wilde hij niet enkel Ayano pijnigen. Dat was bij haar toch haast onmogelijk. Hij droomde er van haar als slaaf te hebben. Haar op die manier te schande te zetten als nooit tevoren. Ayano drukte een kus in Shaithis nek en ging langzaam naar beneden. Het was toen dat Shaithis woede over ging in zulke lust-gevoelens. Hij wilde haar op andere wijzen dan hij eerder vol had durven denken. Hij wilde haar horen kreunen, smeken te stoppen. En dan zou hij juist door gaan. Want alleen meester Shaithis zou bepalen wanneer het genoeg was! Terwijl Shaithis genoot van deze gedachten ging Ayano alweer verder. Haar adem bevroor zijn benen en stopte pas bij zijn middel. Niet veel later werden ook de ketens van ijs. Shaithis kwam hier door weer geheel bij zinnen. Zijn lust en wraak maakten plaats voor een drang te overleven. Want het gevoel dat hij in levensgevaar kwam overnam hem steeds meer. ''Nog een laatste woord?'' Shaithis gromde agressief, balde een vuist en fluisterde vol woede: "Ja. Ik ga met je trouwen, je verkrachten, vermoorden en je uit je eigen as op laten rijzen zodat ik deze foltering ook met jou mag delen. Puur voor de poëtische erotiek die hier in schuilt." Na deze woorden te hebben gesproken kwam Ayano dicht tegen Shaithis aan staan. Haar boezem tegen zijn huid, nog vol bloed, pijnigde hem. Niet vanwege de fysieke pijn, want zijn woede maakte plaats voor een verlangen naar dit prachtige lichaam. Het proeven van de sappen die zij kon produceren. Hij zou desnoods met de vurige passie tussen hen al het ijs hier laten wegsmelten. ''Het is geen verkrachten als ik het wil,'' Zei Ayano verleidelijk. "Geloof me..." fluisterde Shaithis duister. "...als ik me helemaal laat gaan boeit het niet of je het wil of niet. Je gaat je die urenlange sessie nog de rest van je leven heugen." Haar lippen raakte zijn nek en langzaam opende ze haar mond waarna twee spierwitte tanden verschenen. Ze schrapte langs zijn nek naar beneden en likte het bloed op waarna ze hem met bebloeden lippen aan keek. Ze begon breed te grijnzen. ''Als je iets wilt bereiken moet je daarvoor je best doen en je doel stellen.. En niets of niemand mag jou van dat doel afhouden of laten afwijken,'' Zei Ayano verleidelijk waarna ze naar achteren stapte. Shaithis accepteerde deze woorden direct als feiten. Hij wist zijn doel al perfect te visualiseren en hij zou dat bereiken ook. De dood van zijn broers, die feeksen verbannen naar de IJslanden en daarna Shaitan vermoorden en al zijn kennis in zich opnemen zodat niet Shaitan de Ongeborene, maar Shaithis Cannison, kampioen van een Gadaraanse krijger, de hoogste vampier zou worden. Voordat Shaithis goed met zijn kop er bij kon blijven begon iets waarvan hij nooit kon weten dat het een illusie was. Hij zag hoe Ayano hem een kus toe wierp. IJzige adem cirkelde rond en voor Shaithis het wist zag hij zijn visioen werkelijkheid worden. IJs kroop aan alle kanten omhoog, en Shaithis zag hoe Ayano naar hem stond te lachen, exact als in zijn visioen. In woede schreeuwde hij het uit, maar hij voelde het ijs al langs zijn gezicht vriezen om hem voor eeuwig in te sluiten. Ter bescherming sloot hij zijn ogen. Het was niet veel later dat Shaithis weer wakker werd. Een harde klap in zijn gezicht maakte hem weer wakker. Langzaam zag hij dat al het ijs weg was gesmolten. Desondanks was er nog steeds woede in hem. Maar het was teruggebracht naar gereduceerde woede. Hij had het nu in bedwang. "Shaithis, wakker worden!" riep ze hem toe. Shaithis schudde zijn hoofd met een kleine kreun en keek op naar Ayano. "Jij... bent de hardste, koude, genadeloze vrouw die er in welk universum ook rond loopt, Ayano... Als ik er in zou geloven zou ik m'n liefde aan je verklaren. Ware het niet dat ik je nu eerst met heel mijn ziel zit te haten.." |
![]() |
|
| Miss Melroses | Jul 23 2012, 02:44 PM Post #7 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
"Geniet er maar van.. Over een aantal jaar kun je beweren het bloed van Meester Shaithis te hebben kunnen proeven.." Zei hij op een vuile toon. het enige wat Ayano kon doen was lachen, een spottende lach want Ayano wist dat je jezelf nooit moest overschatten iets wat Shaithis altijd deed. Shaithis was een welp in haar ogen, een welp die dacht dat hij al was uitgegroeid tot de sterkste wolf terwijl hij in de realiteit de nieuwste underdog zou worden. Hij moest vechten om de top te bereiken en alles wat hij nu deed was praatjes over hoe geweldig hij niet was alsof hij de top al had bereikt. ''Jij een meester? Ha, ja tuurlijk schatje, als dat gebeurd dan ben ik heerseres over de onderwereld.'' Zei ze spottend met een donkere glans in haar ogen. Ze zag het vuur in zijn ogen maar Ayano vond het alleen maar leedvermaak, hij dacht werkelijk dat hij een meester kon worden en boven haar kon staan, dat zou nooit gebeuren, hier niet, nergens niet. Maar als hij werkelijk dacht dat hij zo groot was dan mocht hij dadelijk tegen haar vechten ondanks hij verwond was. ''Je denkt te hoog over jezelf Shaithis, veelste hoog. Je bent een hopeloze welp die denkt dat hij koning is van de savanne..'' Zei Ayano dodelijk. Ze hoorde al zijn gedachtes aan, ze hoorde wat hij wilde, hij wilden haar als slaaf. Ze keek even weg toen ze dit hoorde, naar de ring. Dat nooit meer! Eens en nooit meer! Zij bleef de heerseres van haar eigen ziel en lichaam en niemand kon dat nog van haar afpakken zonder haar te doden. Ayano drukte een kus in Shaithis nek en ging langzaam naar beneden. Haar adem bevroor zijn benen en stopte pas bij zijn middel. Niet veel later werden ook de ketens van ijs. ''Nog een laatste woord?'' Shaithis gromde agressief, balde een vuist en fluisterde vol woede: "Ja. Ik ga met je trouwen, je verkrachten, vermoorden en je uit je eigen as op laten rijzen zodat ik deze foltering ook met jou mag delen. Puur voor de poëtische erotiek die hier in schuilt." Na deze woorden te hebben gesproken kwam Ayano dicht tegen Shaithis aan staan. ''Het is geen verkrachten als ik het wil,'' Zei Ayano verleidelijk. "Geloof me..." fluisterde Shaithis duister. "...als ik me helemaal laat gaan boeit het niet of je het wil of niet. Je gaat je die urenlange sessie nog de rest van je leven heugen." Opnieuw begon Ayano te lachen, dit keer lichtjes. Nee, dit keer zou Ayano hem niet uitlachen maar ze vond het wel ironisch. Dacht hij werkelijk dat hij haar zou kunnen verkrachten en zij zou smeken. Nooit zou zij smeken, zelfs niet voor haar leven, nooit zou zij hem haar tranen van pijn of verdriet laten zien. ''Kom maar op,'' Zei Ayano terwijl ze hem recht aan keek. Haar lippen raakte zijn nek en langzaam opende ze haar mond waarna twee spierwitte tanden verschenen. Ze schrapte langs zijn nek naar beneden en likte het bloed op waarna ze hem met bebloeden lippen aan keek. Ze begon breed te grijnzen. ''Als je iets wilt bereiken moet je daarvoor je best doen en je doel stellen.. En niets of niemand mag jou van dat doel afhouden of laten afwijken,'' Zei Ayano verleidelijk waarna ze naar achteren stapte. Ayano trok hem haar eigen illusie in die Shaithis meer vreesde dan zij werkelijk had gedacht. Ze hoorde hem schreeuwen en Ayano kon niets anders dan lachen, leedvermaak. Ze hield er van. Eerlijk gezegd leefde ze ervoor. Haar demonische kant leefde er voor om anderen te zien lijden. Haar ogen twinkelde terwijl Shaithis werd ingevroren in ijs. Ayano liet de Illusie onttrekken en het ijs smelten. Er bleef enkel een vochtige ruimte over, doordat al het ijs was gesmolten had Ayano haar mantel nu stevig om zich heen gedaan om alles goed te kunnen verbergen want echt kleding had ze niet in de cel. Maar de mantel was goed genoeg voor haar. Shaithis zat alleen nog vast aan de ketens en Ayano kwam voor hem staan en gaf hem een klap in zijn gezicht. ''Shaithis wakker worden!'' Shaithis schudde zijn hoofd met een kleine kreun en keek op naar Ayano. "Jij... bent de hardste, koude, genadeloze vrouw die er in welk universum ook rond loopt, Ayano... Als ik er in zou geloven zou ik m'n liefde aan je verklaren. Ware het niet dat ik je nu eerst met heel mijn ziel zit te haten.." Ayano keek hem lichtjes aan met haar hoofd schuin waarna ze glimlachte. ''Ah, dat is het liefste wat ik tijden heb gehoord..'' Zei Ayano met een lichte grijns op haar gezicht. Ze keek even naar de ketens waar Shaithis in hing en maakte eerst zijn enkels los en vervolgens zijn polsen waarna ze hem aan keek. ''Doe maar wat je wilt, val me maar aan, loop een rondje door de kerkers, denk na over je angsten en wat je net heb gezien, zuig die dames leeg maar ik laat je nog niet gaan voordat je kalm ben, ik wil niet dat leerlingen iets van de trainingen gaan vermoeden dat kan nog wel eens problemen zorgen, al is dat niet erg maar ik heb er geen zin in dat ik dadelijk verplicht die sukkeltjes moet gaan trainen..'' Zei Ayano waarna ze achteruit stapte. ''Dus ga je gang,'' Zei Ayano |
![]() |
|
| Jaden Hyldaen | Jul 23 2012, 05:52 PM Post #8 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
De nachtmerrie die de illusie was waar Ayano hem in had gesleurd raakte Shaithis duizend maal erger dan hij zelf had kunnen vermoeden. De angst om ingevroren te zijn en uiteindelijk zo aan je eind te komen maakte een gevoel in hem wakker dat Shaithis sinds zijn mens zijn niet meer had gehad. Angst voor het verliezen van zijn leven. Angst voor de toekomst. Angst voor het moment. Angst puur om de angst. Het feit dat Shaithis dit gevoel niet kende, of niet meer kende, maar er toch zo vertrouwd mee leek te zijn maakte hem nog hysterischer dan dat hij in deze illusie al was. Het was exact in dit moment van angst dat een herinnering uit Shaithis' vroegere leven terug kwam. Zijn leven als mens. Hij zag een jongedame voor zich, nog maar net 18 jaar oud. Eentje van de hogere klasse, zoals dat in Amerikaanse kringen moest heten. Hij hoorde haar vaag een naam zeggen. "Blake..." Wat was dat nu weer voor een achterlijke naam? Zeker geen geschikte naam voor een heerser... Misschien had Ayano toch gelijk en was hij slechts een gup die zich koning van de savanne waande. Wellicht leed hij wel onder een zekere grootheidswaanzin. Maar wat dan nog? Hadden niet alle mannelijke vampiers daar op een of andere manier last van? Ineens zag Shaithis nog een beeld. Dit was een bekend gezicht voor hem. Ondanks dat zijn gezicht half in het duister verscholen zat herkende Shaithis hem direct. Dit was Shaitan de Ongeborene. Maar waar was deze locatie? Het zag er uit als een verlaten gesticht. Als in een echo hoorde Shaithis de woorden die hem waarschijnlijk zijn leven als mens hadden gekost. "Ik zie een enorme potentie in jou, Blake. Voel je niet dat je bestemd bent voor meer dan zwakke menselijkheid? Iets meer duister? Iets epischer... Je leven als mens is zo voorbij. Jij hebt te veel in je om in je korte mensenleven te doen. Kom onder de hoede van Shaitan de Ongeborene en de wereld is straks te klein voor jouw grootse daden..." Door een klap in zijn gezicht vervaagde dit droombeeld weer, alsof het niet de bedoeling was geweest zo helder voor zijn ogen te verschijnen. ''Shaithis wakker worden!'' Shaithis schudde zijn hoofd met een kleine kreun en keek op naar Ayano. "Jij... bent de hardste, koude, genadeloze vrouw die er in welk universum ook rond loopt, Ayano... Als ik er in zou geloven zou ik m'n liefde aan je verklaren. Ware het niet dat ik je nu eerst met heel mijn ziel zit te haten.." Ayano keek hem lichtjes aan met haar hoofd schuin waarna ze glimlachte. ''Ah, dat is het liefste wat ik tijden heb gehoord..'' Zei Ayano met een lichte grijns op haar gezicht. Pardon? Shaithis keek recht voor zich uit terwijl Ayano zijn ketenen los maakte. Als eerste spande hij zijn armspieren aan, groot en stevig. Zodra zijn benen ook weer vrij waren deed Shaithis enkele stappen naar voren en wierp de dames in de hoek een kille blik toe. Hun acties tegen hem stonden wellicht nog iets te vers in zijn geheugen gegrift. ''Doe maar wat je wilt, val me maar aan, loop een rondje door de kerkers, denk na over je angsten en wat je net heb gezien, zuig die dames leeg maar ik laat je nog niet gaan voordat je kalm ben, ik wil niet dat leerlingen iets van de trainingen gaan vermoeden dat kan nog wel eens problemen zorgen, al is dat niet erg maar ik heb er geen zin in dat ik dadelijk verplicht die sukkeltjes moet gaan trainen..'' Zei Ayano waarna ze achteruit stapte. ''Dus ga je gang,'' Zei Ayano Direct kreeg Shaithis een kwaadaardige grijns op zijn gezicht. Met het grootste plezier sprong hij op de dames af, sloeg er eentje met haar hoofd tegen de muur terwijl de anderen onderuit geschopt werden. Degene die tegen de muur aan was gekomen werd door Shaithis opgetild en binnen enkele tellen compleet leeg gezogen. Lichtelijk voldaan pakte Shaithis een van de andere dames beet en smeet haar zo hard op zijn knie dat te horen was hoe haar ruggenwervels ongenadig werden gebroken. Met zijn vuist sloeg Shaithis schreeuwend een stuk uit de muur, alsof hij nu alle agressie van zijn angsten er uit moest gooien. Toen dit voorbij was liep hij dreigend op Ayano af. Woede nog altijd in zijn ogen, maar ook een onderliggend iets. Een verlangen. Al was dat nauwelijks zichtbaar geweest. Zodra hij voor haar stond fluisterde Shaithis met een duistere stem: "Er is maar één ding waar ik nog woester van word dan doodsangsten moeten doorstaan. En dat is verlangens hebben die niet uit te spreken zijn." Daarom liet hij ze maar zien. Onaangekondigt drukte hij zijn lippen op die van Ayano, duwde haar tegen de muur en zoende haar vol van zo veel vurige passie dat elke andere vrouw er al onder zou zijn bezweken. Maar Ayano kon dit aan. Daar was Shaithis absoluut van overtuigd. |
![]() |
|
| Miss Melroses | Jul 23 2012, 07:24 PM Post #9 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Ayano sleurde hem mee in zijn grootste nachtmerrie om zijn angst onder ogen te zien maar hij zag het nut er niet van. Hij leek het niet te overwinnen, wist hij dan niet dat dit één grote illusie was? Ayano herkende een Illusie van een verre afstand, haar vader had haar er vaak genoeg in gesleurd. Ze wist de eerste keer nog zo goed. Het was een mistige dag zoals gewoonlijk, haar vader stond bij de rotsen aan de rand van hun geïmproviseerde trainingsveld zijn zwarte haren zweefde op een magische wind en paarse vlokken als sneeuw leken naar beneden te komen. Ayano vond het een prachtig gezicht en zonder het zelf te weten werd ze meegesleurd in een illusie. Ze belanden ondergronds, ijzer overal, het waren smalle gangen die steeds dichter op elkaar gingen. Ayano voelde zich bekneld en wou haar vrijheid terug. Haar angst, haar vrijheid kwijt raken en opgesloten zitten voor altijd, als een bloedbron worden gebruikt door minderwaardige wezens, een beet in haar nek en haar compleet kunnen controleren. Ze rende steeds sneller en sneller op zoek naar een uitweg maar geen uitgang. Ze beukte tegen de muur en gebruikte magie om eruit te komen maar niets leek te helpen, plots hoorde ze de stem van haar zusje, Mimiyoko. Ze hoorde haar roepen om hulp maar overal waar ze keek zag ze geen uitweg, de muren kwamen steeds dichterbij. Ze begon te roepen naar haar zusje die begon te gillen. Opnieuw beukte ze tegen de muur die viel en ze in een martelkamer kwam, haar zusje had een zwaard tegen haar keel aan en voordat ze ook haar zusje maar kon beschermen werd haar hoofd er afgehakt. Ayano schudde haar hoofd lichtjes en keek even naar het plafon. Altijd zou ze haar zusje helpen als de grote zus die ze was. Ze wou niemand verliezen die dierbaar was. Ze was misschien hard en leek soms zo emotieloos maar haar hart lag toch bij haar familie en vrienden. Ze zou ze altijd beschermen tot ze van haar pad af raakte. Tadase was ooit een geliefde die van haar pad was afgegaan. Maar Isamu.. Nee Isamu was nooit van haar pad afgegaan en wanneer zij dacht een ander pad in te slaan hij stond altijd weer achter haar met zijn armen liefdevol om haar heen gevouwen. Ayano schudde opnieuw haar hoofd dit keer met een glimlach. Isamu en Mimiyoko waren haar enige zwakke punten. De enige die haar pijn konden doen en de enige die haar pijn kon zien. De enige die tot nu toe werkelijk door haar heen konden breken maar toch kwam Shaithis steeds dichterbij maar nooit dat Ayano hem haar zwaktes zou laten zien, nee hij zou zich dan beter voelen dan zij en dat stond ze niet toe. Nooit zou ze hem ooit maar een traan laten zien. ''Shaithis wakker worden!'' Shaithis schudde zijn hoofd met een kleine kreun en keek op naar Ayano. "Jij... bent de hardste, koude, genadeloze vrouw die er in welk universum ook rond loopt, Ayano... Als ik er in zou geloven zou ik m'n liefde aan je verklaren. Ware het niet dat ik je nu eerst met heel mijn ziel zit te haten.." Ayano keek hem lichtjes aan met haar hoofd schuin waarna ze glimlachte. ''Ah, dat is het liefste wat ik tijden heb gehoord..'' Zei Ayano met een lichte grijns op haar gezicht. nadat gezegd te hebben leek Shaithis het alleen maar raar te vinden maar Ayano vond het leuk om die verwarring in zijn ogen te zien. Ze maakte hem rustig los en keek hem aan. Doe maar wat je wilt, val me maar aan, loop een rondje door de kerkers, denk na over je angsten en wat je net heb gezien, zuig die dames leeg maar ik laat je nog niet gaan voordat je kalm ben, ik wil niet dat leerlingen iets van de trainingen gaan vermoeden dat kan nog wel eens problemen zorgen, al is dat niet erg maar ik heb er geen zin in dat ik dadelijk verplicht die sukkeltjes moet gaan trainen..'' Zei Ayano waarna ze achteruit stapte. ''Dus ga je gang,'' Zei Ayano Dat liet Shaithis zich niet twee keer zeggen, die kwaadaardige grijns zei haar al genoeg. Ayano trok haar gezicht strak en draaide haar lichaam met zijn bewegingen mee. Ze keek toe hoe hij naar de dames toe sprong en Ayano knikte lichtjes waardoor haar magie de lichamen verliet en ze zichzelf werden. Toen ze Shaithis zaggen slaakte ze een gil van geluk uit maar toen hij er eentje tegen de muur aan sloeg was de angst te zien in de vrouwen ogen en begonnen ze te gillen en te krijsen, rond te kruipen en rennen als gekke. Ayano knikte opnieuw en de cel deur viel op slot. Hopeloos probeerde de zwartharige de deur open te breken terwijl Shaithis de roodharige begon leeg te zuigen. Shaithis pakte de zwartharige op en gooide haar zo hard weg dat ze in tweeën brak. Ayano zag dat de blonde op de grond lag bewusteloos door zijn schop. Ayano kon niets anders doen dan haar magisch te onthoofden met voodoo. Ze bewoog amper en knipperde alleen met haar ogen. De bruinharige verstopte zich achter Ayano terwijl ze toe keek hoe Shaithis woedend tegen de muur aansloeg. Ayano voelde de handen van de dame rond haar boezem om haar tegen zich aan te drukken maar Ayano hield er niet van als van die sletjes haar aan raakte al helemaal niet als ze haar daarna bedankten voor haar leven. Ayano legde haar handen op de onderarmen -waardoor ook de vochtige onderkleding viel te zien- van de dame en ze ontplofte als de rat, ze was als een bloederige fontein. Ze viel op de grond en Ayano deed een stap opzij en snoof even. Ze keek op hoe Shaithis een stuk uit de muur sloeg, schreeuwend van woede waarna hij aan keek. Ayano bleef kalm staan, ze toonde geen angst, laat staan een emotie. Iets waar ze heel goed in was. Emotieloos en kalm zoals haar geleerd was. Hij liep dreigend op haar af, de woede in zijn ogen was altijd nog te zien maar ayano verzetten geen stap. Ze was niet bang voor Shaithis. Ha dat zou best komisch zijn, bang voor je eigen leerling. Ze kreeg haast medelijden met al die leraren die zij ooit had gezien. Zodra hij voor haar stond keek Ayano langzaam omhoog in de ogen van woede, maar toch glinsterde ze van verlangen. Het waren en bleven mannen. Een zwak voor vrouwen zou bij hen altijd blijven tenzij ze het mannelijke geslacht kozen dan hadden ze daar een zwak voor. Mannen waren vaker meer gedreven in liefde. Een vrouw wachten liever af, al was Ayano dan niet echt een wachtend type, nee zij hield van het jagen naar een geschikte prooi en eenmaal gevonden liet ze niet meer los. Shaithis begon te fluisteren met een donkere stem, iets wat de rillingen bezorgde bij Ayano. Ze hield wel een beetje van pit. Zij wilden toch wel iemand die haar kon handelen. Zoals Isamu. Caleb was totale flut als hij geen weerwolf was. Dan kan ze hem net zo goed weg pieken. "Er is maar één ding waar ik nog woester van word dan doodsangsten moeten doorstaan. En dat is verlangens hebben die niet uit te spreken zijn." Ayano keek hem even aan waarna ze wat wou zeggen maar ze zag dat hij naar voren boog met behoorlijke snelheid, het viel amper te ontwijken. Maar haar gedachte gang of ze het wel of niet moest ontwijken was langzamer dan hij. Hij drukte zijn bebloede lippen op de hare, ze proefde de heerlijke smaak van een sirene terwijl hij haar naar achteren duwde tegen de muur aan. Ayano had haar ogen toch lichtelijk verbaasd openen maar toen hij haar vol op begon te zoenen sloot ze toch haar ogen. De hormonen begonnen te gieren in haar lichaam die naar meer begon te verlangen. Ayano kuste terug, ging mee met zijn ritme. De vurige passie wekte meer lust op dan ze werkelijk had kunnen bedenken. Haar handen gleden over zijn lichaam heen en toen ze in zijn nek lagen sprong ze omhoog en klemde haar benen om hem heen en werd de gesp los geklikt zodat de mantel van haar af viel. Ayano begon zijn mond te verkennen en gleed met haar tong langs de zijne vol passie. Ze deed haar best om haar sucubus kant niet te laten zien maar dat viel niet echt mee want hoe langer ze door ging hoe aantrekkelijker hij werd en hoe mooier zij werd. Haar haren werden ietsje langer tevens als haar tanden. Langzaam trok ze zich even terug en opende ze haar ogen. Haar ogen gloeide rood van verlangen terwijl ze hem aan keek met een donkere glans. Haar mondhoeken gingen lichtjes omhoog toen ze weer wat dichterbij kwam, haar boezem volledig tegen hem aangedrukt zoog ze langzaam aan zijn lippen. Als hij meer wou zou hij moeten komen halen... |
![]() |
|
| Jaden Hyldaen | Jul 23 2012, 08:28 PM Post #10 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Het afrekenen met deze vrouwen die Shaithis pijn hadden bezorgd was vreselijk makkelijk geweest. Sowieso hadden wezens niet snel een kans meer zodra Shaithis in volle woede op ze af stormde. Tenzij ze altijd de controle over de situatie hadden, zoals Ayano. Dat was één persoon die Shaithis waarschijnlijk nooit de baas kon worden. Maar dat hoefde eigenlijk ook niet. Het was ergens wel fijn te kunnen berusten in het feit dat er iemand was die sterker was en waarschijnlijk zou blijven. Wanneer diegene een bondgenoot was dan. En gelukkig viel Ayano onder die categorie. Shaithis wilde niet graag ruilen met hen die Ayano tot hun vijand hadden gemaakt. Die zouden het ongetwijfeld toch niet na kunnen vertellen. Nu de dames aan de kant waren, opgeruimd en afgemaakt, was het de beurt aan Ayano. Niet om haar te verwonden, nee. Daar kon Shaithis niet eens aan denken. Ja, hij had woede in zich. Vurige woede, als de cirkels van de Hel waar verloren zielen in brandden. Maar de woede was nu voor het eerst getemd. Shaithis voelde hoe hij op dit moment zijn emoties in bedwang begon te krijgen. En zodoende riep hij ook een gevoel van lust en passie op. Een gevoel dat hij niet eerder op Ayano los zou hebben gelaten. Maar de dingen veranderden snel in Ayano's buurt. Zeker gedurende deze training voelde Shaithis hoe constante verandering een deel van zijn leven begon te worden. En het beviel hem ergens wel. In een moment van pure impuls liep hij op haar af, zijn houding in pure dreiging. Had ze nu wel ineen gekrompen, zou Shaithis haar hebben staan liefkozen als een huisdiertje. Had ze zijn agressieve houding beantwoord, hadden ze ongetwijfeld in een gevecht de hele kerkers gesloopt. Welke emotie dan ook zou een teken zijn geweest dat Shaithis in haar iets begon te bereiken zoals ook zij iets in hem bereikte. Maar ze gaf geen kik, vertrok geen spier. Ze zou niks van zichzelf bloot geven. Even zag Shaithis weer het beeld van zijn leven als mens voor zich. Maar dit werd al snel overstemd door zijn eerste herinnering als vampier. De oncontroleerbare woede, het beest dat Shaithis die eerste tijd was geweest. Dat had hem wel heel erg gevormd. En hoe simpel had Shaitan zijn leven toen gemaakt. "Voed jezelf aan de zigeuners..." zo had de eeuwenoude vampier gesproken. "Hun bloed is weliswaar van een lage soort, maar het Bloed is het Leven." En nog altijd was dat voor Shaithis waarheid. Het Bloed is het Leven. En de vampier is gewiekst en vol levensdrang. Maar Shaithis voelde dat hij zo veel meer kon zijn. Als hij Ayano maar steeds er bij had. Want zij tilde hem naar een veel hoger niveau. Naar hoogten waar Shaithis eerder niet van had durven dromen. Met een snelle voorwaartse beweging drukte hij zijn lippen op de hare. Hij zou haar niet pijn trachten te doen. Slechts overtuigen van zijn passie. En zij beantwoordde zijn kus ook nog. Hij voelde haar handen over zijn lichaam glijden, wat hem er toe bracht Ayano nog dichter tegen hem aan te drukken. Ayano sprong op dat moment omhoog en klemde haar benen om Shaithis heen. Nu de mantel af viel voelde het alsof hun beschaafdheden er ook mee weg vielen. Ayano's tong langs de zijne, dat bracht een sensatie die eigenlijk niet met woorden te beschrijven was. Hoe dan ook, het maakte Shaithis nog voller van verlangen. Toen Ayano zich even terug trok keek Shaithis haar goed in haar ogen. Rood gloeiend van verlangen. Hoe veel perfecter kon een wezen zijn? Eigenlijk niet. Prachtig en dodelijk, Ayano leek wel het beste van alle werelden te zijn. En Shaithis keek terug naar haar met een blik zo vol verlangen dat er niks meer aan te ontkennen was. Hij wilde haar. Haar perfecte lichaam, maar dat niet alleen. Van binnen voelde hij een behoefte deel uit te maken van haar hart. Een gevoel dat hij maar beter kon negeren. Gelukkig leidde Ayano hem af door uitdagend aan zijn lippen te zuigen. Dit verhitte de passie in zijn bloed weer naar nieuwe hoogtes. Zijn hand gleed van Ayano's hals over naar haar borsten. Na haar lippen goed te hebben verkend wilde hij nu meer hebben. Veel meer. Er viel niks aan te ontkennen. Hij wilde alles hebben. Werkelijk alles. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · De kerkers · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2





![]](http://z5.ifrm.com/static/1/pip_r.png)




6:21 PM Jul 11
