| Welkom op Melose Acedemie, Dit is een forum voor geschreven rpg. Momenteel ben je hier te gast, wanneer je inlogt/registreert heb je toegang tot het antwoorden op topics en dergelijke. Join our community! If you're already a member please log in to your account to access all of our features: |
| Kamer 113; Ayano en Isamu | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Jul 23 2012, 08:23 PM (48 Views) | |
| Tsumi | Jul 23 2012, 08:23 PM Post #1 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Isamu liep daar dan, kamer 113... Ayano zat waarschijnlijk achter deze deur en hij werd er eigenlijk wat nerveus van. Hij merkte dat zijn hart sneller ging, iets wat niet snel gebeurde, maar hij genoot er stiekem wel van. De adrenaline die door zijn lichaam gierde elke keer als hij aan het meisje van de foto dacht, het meisje wat hij nu in het echt kon zien. Ze zat achter deze deur... En hij durfde niet eens aan te kloppen? Wat een watje was hij toch ook! Matia tijgerde achter hem wat heen en weer, hij had de sneeuwpanter bijna altijd bij zich, gewoon omdat hij zich dan beschermder voelde. Isamu schudde zijn hoofd en klopte met zijn hand op de deur, wat een wat vreemd geludi gaf vanwege zijn drie robotvingers. |
![]() |
|
| Miss Melroses | Aug 29 2012, 03:37 PM Post #2 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
Geschrokken schoot ze overeind en schudde ze wild met haar hoofd. Was ze weer in slaapgevallen? Langzaam ging haar hand naar haar voorhoofd en kreunde ze lichtjes. Telkens had ze de zelfde vreemde droom en telkens als ze naar buiten ging of weg ging had ze het gevoel dat ze werd achter volgt. Maar door wie? 1 ding was zeker, de gene die haar achterna zat was goed.. zeer goed. Haast Gadaraans getraind.. Iets wat vrijwel belachelijk was aangezien niemand wist dat ze hier was. Ze werd al 11 a 12 jaar gezocht en niemand heeft haar ooit kunnen volgen. Lichtjes schudde ze haar hoofd opnieuw en keek ze in de spiegel. Buiten dat haar haren wat verwilderd waren zag ze er best normaal uit. Ergens vond ze het toch wel raar dat ze telkens in slaap viel alsof ze een Klaas vaak in haar kamer had zitten die als ze ook maar ging zitten slaapzand over haar heen gooide. Of zou het wat anders zijn? Ze voelde zich de laatste weken nogal rot tegenover Isamu. Ze had hem bedrogen met Shaithis en daarbij ook met Caleb. Maar hadden ze wel wat. Even ging haar wenkbrauw omhoog. Had zij iets met Isamu? Ze hadden het nooit officieel gemaakt, ze hadden niet zoals mensen zich vast gelegd met een datum of wat dan ook. Liefde betekende ellende. Opnieuw hoorde ze het weer. Dat ijzeren been waarna er geklop volgde. Was dat Isamu? Ze stond op en deed snel haar haren goed net zoals haar lolita jurkje. Dit keer paars al had het zo zijn nijging naar blauw. Ze keek even naar onderen. Sinds wanneer liep ze op blote voeten en had ze een klein gaatje in haar borst? Werd ze stiekem afgetapt? Nee onmogelijk. Dat zou ze moeten merken... Vast een vlekje.. een moedervlek ofzo.. Al had ze die niet. Ach nergens zorgen om te maken toch? Nouja ze zou Isamu alles moeten gaan vertellen maar hij was alles vergeten over haar... Hoe kon ze het hem nou ooit vertellen. Hij kende caleb niet eens. En als ze het zou vertellen over Shaithis, wie weet wat hij met Shaithis zou doen. Isamu was net als zij best hoogopgeleid. Nouja hij had langer gestudeerd al wist hij zich daar niets meer van. Langzaam liep ze naar de deur. Ze rook zijn geur al waardoor ze zich veiliger begon te voelen. Langzaam deed ze de deur openen en keek ze Isamu aan met een glimlachje. ''Hey,'' Begon ze. Achter haar werd haar kamer zichtbaar. Donkere eikenvloer, paars tapijt, witte muren en alleen aan de kant waar haar bed stond was de muur lila met boven haar bed in zilveren letter haar naam in Gadaraanse tekens. Haar dekbed was zwart net zoals de gordijnen en de sprei was paars. Hier en daar lagen er kussentjes in 3 kleuren. paars, zwart en zilver. In de vensterbank lag een kussentje en stond een bloempot met een gadaraanse zwarte roos. Deze kamer was in alle opzichten best wel het zelfde als met al haar andere kamer. Dat had ze altijd omdat ze het mooi vond en ze voelde zich dan weer thuis. ''Welkom in mijn bescheiden stulpje..'' Zei Ayano |
![]() |
|
| Tsumi | Sep 1 2012, 10:21 AM Post #3 |
|
Niveau 4
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
|
"Hee." hij glimlachte haar een warme glimlach toe, dit keer niet geacteerd, Ayano was het enige meisje waar hij zonder moeite zijn echte emoties aan kon tonen. Zou ze dat door hebben? Hoe belangrijk ze voor hem was, ookal was hij bijna alles van zijn verleden vergeten? Hij had zihc de laatste tijd wat meer dingen herinnerd, dankzij haar, waardoor hij zekerder werd van zijn gevoel dan ooit. En zij had gezegd dat ze altijd op hem had gewacht... Hij keek naar de kamer en keek even geconcentreerd naar de tekens op het plafond "Welke taal is dat?" vroeg hij nieuwsgierig en hij stapte nadat Ayano hem uitgenodigd had naar binnen en bekeek ze van dichtbij. Al snel richtte hij zijn aandacht weer op Ayano "Het is mooi hier." voorzichtig ging hij met zijn hand door haar haren. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
![]() ZetaBoards gives you all the tools to create a successful discussion community. Learn More · Register for Free |
|
| « Previous Topic · Slaapvertrekken · Next Topic » |





![]](http://z5.ifrm.com/static/1/pip_r.png)




6:21 PM Jul 11
