Welcome Guest [Log In] [Register]
Add Reply
Just a visit
Topic Started: Jun 14 2012, 07:47 PM (123 Views)
Athena
Member Avatar
Administrator
Athena verscheen uit de dichte mist die achter het bos hing. Toen ze eindelijk uit de mist was, stond ze even stil. Ze was er al een tijdje niet meer geweest en realiseerde dat er niks veranderd was. Er verscheen een glimlach op haar gezicht. Ze liep weer door en zuchtte toen diep. Het viel haar op dat het niet meer zo druk was als vroeger in het bos, eigenlijk was er niemand. Ze had al veel bomen gepasseerd toen ze eindelijk uitkwam bij het midden aan de rand van het bos. Het had nog steeds een glinsterend blauwe gloed. Ze glunderde toen ze eindelijk verder op een paar sirenen zag. "Gelukkig is niet alles uitgestorven". Zei Athena lachend. De sirenen met hun goede gehoor hadden dat gehoord en zwaaiden enthousiast met haar, ze moesten wel. Zij had hun geholpen te overwinnen in de strijd van de machtsovername. Athena verloor nooit een oorlog, laat staan zoiets als een machtsovername. Ze hief haar arm voor de helft op en zwaaide kalm met haar hand. Athena bleef een tijdje naar het golvende water kijken, totdat ze een knisperend geluid achter haar hoorde. Ze draaide zich om en keek met samengeknepen ogen naar het bos. Haar hoofd schoot van links naar recht. Doordat ze niks zag, besloot ze te transformeren in een veldmuis. Ze schoot sierlijk in een vloeiende beweging naar de grond en besloot naar het geluid te rennen.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Hyacinthia
Member Avatar

Hyacinthia Gooide Haar Boomerang tegen de Schietschijf. Raak! Gilde ze Opgewonden. Even Keek ze om en Keek ze rond, totdat Haar blik stopte Bij de Veldmuis, die In Haar Val zat die ze Net Had gezet. Het Arme Beestje zat Vast in de val, En de Veldmuis Keek Haar met een Glazige blik aan. Ze Kon Het niet, Ze wilde de Veldmuis geen pijn doen! Dus ze Redde de Veldmuis doormiddel dat ze het klepje van de Val openmaakte. De Veldmuis rende weg, ver weg totdat ze Haar Niet meer kon zien.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Athena
Member Avatar
Administrator
Athena in haar gedaante als veldmuis kwam aan bij een meisje. Ze had haar al eerder gezien. Ze woonde hier vlakbij: Dit was de nieuwe familie. Met samengeknepen ogen keek ze naar het meisje met de boemerang. Ze schatte het meisje rond de zeven, maar haar vechttechniek was zeker al op een hoog niveau. Athena twijfelde even: Dit is de ultieme test om te kijken of deze familie de Mythische Wezens uitmoordt. Ze rende verder en probeerde in Hyacinthia's gezichtsveld te komen, maar zonder succes. Toen zag ze een val. Ze rende zo hard als ze kon en zat binnen no-time in de val. Nu was het afwachten en ze hield het meisje goed in de gaten. Na een paar minuten veel het meisje Athena op. Athena keek haar zo normaal mogelijk als een veldmuis aan. Het meisje keek al snel met medelijden naar haar. Deze familie zijn zeker niet de moordenaars, dacht ze ondertussen. Toen het meisje het kooitje weer open maakte, sprintte Athena eruit, want dat zouden andere veldmuizen ook doen. Terwijl ze wegrende transformeerde ze weer naar haar normale goddelijke vorm en keek sluw naar achter. Ze kreeg een glimlach op haar gezicht en besloot toch maar terug te gaan naar het meisje. Haar vechttechnieken waren niet normaal voor die leeftijd. Athena keek schuin naar de grond terwijl ze na dacht. Het gezicht van een vrouw in haar familie kwam in haar op. Elke spier in haar lichaam werd aangespannen totdat zij het uiterlijk had van de vrouw. Snel wandelde ze naar de plaats terug en trof al snel Hyacinthia aan. In haar gedachten was de afstand die Athena gerend had als veldmuis veel verder, maar schijnbaar niet. Ze duwde een tak weg om haar beter te kunnen zien, ze was nog steeds bezig met haar Boemerang. Klappend in haar handen kwam zij achter de tak vandaan en Hyacinthia schrok zich dood. Die waren allemaal raak. Je vader is vast trots op je. zei Athena kuchend zodat haar stem niet opviel.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Aphrodite
Member Avatar

Aphrodite merkte Athena's aanwezigheid op terwijl ze aan het praten was met Leila, de leidster van de nimfenclan Engalia. Ze snoof lichtjes, als wijze van verafschuwing. Leila wierp haar een bedenkelijke blik toe, "Mijn excuses, ik voel onze strijdgodin in de buurt." Zei Aphrodite met spot in haar stem. "Ik denk dat ik mijn schoonzus maar eens ga opzoeken."
Soepel sprong ze uit de boom waar zij en Leila vertrouwelijk hadden staan praten. Haar lange blonde, licht krullende haar danste langs haar rug toen ze een blik naar boven wierp, "We hebben het er nog over, Leila." Een kleine glimlach, en toen spreidde Aphrodite haar armen. Ze concentreerde zich op het uiterlijk van de nimf Penelope, en terwijl ze transformeerde in de mooiste nimf op aarde, bedacht ze zich dat ze al een tijdje niet meer had gevlogen. Haar blonde haar kreeg de kleur bordeaux rood, en haar normaal lichtblauwe ogen kregen nu de haast katachtige kleur donkergroen. Zacht wapperde ze met de prachtige witte vleugels, tot ze sierlijk opsteeg en richting Athena vloog.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Athena
Member Avatar
Administrator
Ook voelde Athena de aanwezigheid van Aphrodite terwijl ze met een 'kuchend accent' sprak. Doordat ze veronderstelde dat Aphrodite niet op de grond stond of liep, moest ze eigenlijk wel in een Nimf getransformeerd zijn. Aphrodite was in dat oogpunt heel voorspelbaar en het zou Athena niks verbazen als ze een dubbelganger van zichzelf had gemaakt van Penelope. Ze keek nog steeds heel beleefd met een glimlach naar Hyacinthia. Ik moet hier weg.. Anders loopt het voor beiden niet goed af, dacht Athena. Ze keek richtig Hyacinthia met samengeknepen ogen doordat de zon was doorgeschenen. Mensen gebruiken de zon als klok, dus Athena gebruikte dat. Ik moest alweer ergens anders zijn. Terwijl ze dat zei, wenkte ze naar de zon en grinnikte kort. Snel liep ze takken wegduwend naar een dichter begroeid stukje bos om daar Aphrodite in nimfenvorm op te vangen. Hoofdschuddend transformeerde Athena terug in haar eigen gedaante.
Edited by Athena, Jun 15 2012, 11:52 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Aphrodite
Member Avatar

Sirenen. God, wat had ze toch een hekel aan die wezens. Natuurlijk, het was soms best leuk om in een halve vis te veranderen. Maar haar Nimfen overwinnen ..? Ze wierp een half, ongemeend glimlachje naar de nieuwsgierige blikken van de Sirenen onder haar. Ironisch, dat ze echt dachten dat ze Penelope was. De koele wind waaide door de veren van haar vleugels. Haar blik bekeek iedere plaats van het bos nauwkeurig, tot ze iets op een open plek in het bos zag flitsen. Het was een voorwerp, een wapen? Ze kneep haar ogen lichtjes samen, zodat ze het wat beter kon zien. Het was vast een verdwaasde eekhoorn geweest. Haar blik werd aangetrokken tot een stukje bos, wat van de bovenkant alleen struikgewas en dichtbegroeide bomen was.
"Centauren gebied." mompelde ze in zichzelf. Ze mocht die soort wel. Nog steeds primitief na alle veranderingen, maar toch vertrouwelijk. Zonder het echt zelf door te hebben, was ze al aan het dalen naar het begroeide stuk bos. Ze wist wat haar had aangetrokken. Athena stond op haar te wachten. Sierlijk kwam ze op haar voeten terecht, recht voor haar schoonzus' neus. Zonder met haar ogen te knipperen veranderde ze terug in haar normale uiterlijk. De donkerrode haarkleur verdween, en haar nu weer lichtblauwe ogen keken met een nieuwsgierige blik naar Athena. De vleugels liet ze voor de grap nog even zitten. "Athena, schoonzus. Hoe is het ermee?" Vroeg ze met een melodieuze stem.
Edited by Aphrodite, Jun 16 2012, 12:11 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Athena
Member Avatar
Administrator
Athena keek nog een keer naar achter. Dat arme meisje moest wel gedacht hebben.. Ze dacht nog een keer aan haar boemerang. Ze geeft vast offers aan Ares. Ze keek richting de Olympus. De Olympus was altijd al te zien vanaf elk plekje in Griekenland. Vandaag was hij extra goed te zien, de lucht was helderblauw en de zon was achter Athena. Ze keek nog een keer naar achter. Het was al een eind weg van de plaats waar het meisje trainden. Maar het zou logisch zijn als Athena achterdocht had veroorzaakt. Aphrodite's aanwezigheid werd sterker. Ze was nu vast bij het meer als Nimf. Ze heeft geluk als ze de Gregloria niet aantreft. Athena had hun die raad gegeven om om het uur boven zee te gaan om te kijken voor indringers. Blijkbaar hadden ze het niet heel serieus genomen, want Aphrodite's aanwezigheid werd nog sterker. Daar gaan we nog wel voor zorgen dat ze het serieus gaan nemen. Athena kreeg een schuine glimlach op haar gezicht. Ze besloot op te staan en ging bij een donkere boom staan. Boven zich zag ze al een gedaante naar haar toevliegen. De schuine glimlach had nu eerder een betekenis van 'Ik zei het toch.' Penelope stond inderdaad voor haar neus, maar in notime stond daar Aphrodite met vleugels heel nieuwsgierig naar Athena te kijken. "Athena, schoonzus. Hoe is het ermee?" zei zij met een vriendelijke hoge stem. Aphrodite was altijd al goed om mensen voor zich te winnen.. Behalve twee goden dan: Athena en Zeus. De glimlach van Athena's gezicht stierf af bij het zien van Aphrodite's vleugels. "Je vind het toch niet erg als ik.." zei Aphrodite terwijl ze naar haar vleugels keek. Toen kreeg Athena een sarcastische glimlach. "Tuurlijk niet Aphrodite, dit pas precies bij jou! Even 'nimf' als altijd.. Je zit er vast mee dat ze geen enkele macht meer hebben. Maar hé: Ze maakten geen schijn van kans, vooral niet omdat ík aan de Gregloria kant stond." Ze keek naar Aphrodite's verbitterde gezicht. Eigenlijk was er alleen nog in de vleugels vreugde te zien. De nimfenvleugels deden Athena denken aan het sirenengebied. "Hoe ben je er eigenlijk voorbij gekomen? Het meer vol met sirenen.. Stond de Gregloria niet klaar om.." Athena kreeg ondertussen een glimlach op haar gezicht.
Edited by Athena, Jun 16 2012, 08:56 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Aphrodite
Member Avatar

Aphrodite's gezicht verstijfde even, maar ze herstelde zich snel weer. "Ach gut, had je de visjes op me laten staan wachten?" Ze lachtte een tinkelende, sarcastische lach. "Ze waren eerder nieuwsgierig waarom Penelope, die nooit in dit gebied komt, over hun gebied vloog. Tsja," Ze haalde haar schouders op. "..de Sirenen zijn nooit echt snugger geweest, maar dat moet jij, aan hun kant, toch wel het beste weten als ze jóu nodig hadden voor de overwinning. Mijn nimfen waren zo slim om af te treden, onder mijn aanraden. Ze waren lang genoeg aan de macht geweest." Ze wachtte Athena's antwoord rustig af, terwijl ze een takje uit haar haar plukte. Athena's gezichtsuitdrukking had de hele tijd nier veranderd, sterker nog, ze keek geamuseerd. "Aphrodite toch, hoor ik jaloezie?" Aphrodite schudde haar hoofd, "Athena, je moet weten wat goed voor je is. Persephone is de leidster van de Sirenen, niet jij. En zij kan uitmaken of ze je aan hun kant willen, of niet."
Edited by Aphrodite, Jun 16 2012, 01:17 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Athena
Member Avatar
Administrator
Athena begon te lachen. Het was niet een kwaadaardige lach, maar meer een schaterlach. "Aphrodite, Aphrodite." zei Athena hoofdschuddend terwijl ze langzaam naar haar liep. "Jij snapt het niet hé. Persephone heeft me gesmeekt om aan hun kant te staan. Zij weet in tegenstelling tot jou wél dat als ík aan die kant sta, die kant gaat winnen. Ik ben de godin van de oorlog én wijsheid. Ik weet dat jij Ares aan je kant had, maar Ares.. Ares is niet zo wijs als ik. Athena stond nu naast haar. Ze keek nog geamuseerder dan eerst. Ik moet je wel pluspunten geven. Het is verstandig om te zeggen dat jij ze hebt bevolen om af te treden, zo lijk ik minder sterk. Of jij juist laffer.." Athena keek naar voren en keek toen even opzij naar Aphrodite terwijl ze zei: Maar Aphrodite als je er zo mee zit dat jou Nimfen verloren hebben, kunnen we wel wat regelen? Athena glimlachde poeslief naar haar.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Aphrodite
Member Avatar

"Oh nee hoor, ik kan mezelf prima redden. Een tijd rust is goed voor de Nimfen." Aphrodite hield standvastig de eer aan haarzelf, en ze wist dat ze Athena daar mateloos mee irriteerde. "Doe Leonia de groeten van me." Ze maakte een handgebaartje, en toen veranderde ze weer volledig in Penelope. Ze glimlachte nog kort naar Athena, en toen steeg ze op en vloog ze weer over het bos. Ze besloot de open plek te bekijken. waar ze daarstraks over heen was gevlogen. Ze had een hekel aan Athena en haar wijsheid, maar Ares was altijd ook nog de God van de oorlog. En dat was hij altijd meer dan zijn zus. Aphrodite schudde met een ferme haarzwiep haar stijle Penelope- haar over haar schouder. Verveeld keek ze over het bos uit, tot iets haar aandacht trok.
Edited by Aphrodite, Jun 16 2012, 01:28 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Athena
Member Avatar
Administrator
Athena tilde haar wenkbrauw op. Geen help van mij nodig, dé arrogantie, dacht Athena. Zij keek Aphrodite zonder emotie aan, terwijl Aphrodite zei: "Doe Leonia de groeten van me. Het handgebaartje dat zij daarna maakte, maakte het af. Athena hield haar emotie's goed in de toon, maar ze ergerde zich rot. Toen ze veranderde in Penelope had Athena nog even lief naar haar geglimlacht.Terwijl Aphrodite weg fladderde, probeerde Athena een plan te bedenken. Ze ijsbeerde wat tussen de bomen door en nog steeds op haar hoeden voor levende wezens die in haar buurt kwamen. Ze dacht terug wat Aphrodite had gezegd. Doe Leonia de groeten van me, herhaalde Athena in haar hoofd. Ze haalde haar schouders op, draaide zich om en halverwege transformeerde zij in Leila, de leidster van de Nimfen. Ze sloeg meteen haar vleugels uit en begon te vliegen. Die vleugels zouden ook nog ooit van pas kunnen komen in een strijd.. dacht Athena geamuseerd als ze was. Onder zich zag ze eindelijk wat levens; een Satyr die natuurlijk een Nimf zat te versieren. Ze schudde haar hoofd en nam een duikvlucht naar het strand voor het sirenenmeer. Nadat ze geland was, klapte ze haar vleugels weer in en vormde kieuwen in wangen van 'Leila'. Sierlijk liep zij in het water. Er was geen sireen te bekennen, ze zaten vast dieper in de zee. Het paleis van Gregloria was al eerder in de zee. Elke andere sireen leefde daar achter. Terwijl ze op de bodem liep naar het onderkomen van de Gregloria beschouwde ze een paar voorbij zwemende vissen. Athena kreeg een glimlach. Hoe zouden ze reageren als ze mij als Leila zien. Ze kwam eindelijk bij het paleis aan. Athena voelde de aanwezigheid van Persephone, maar ook zij wilde graag de gezichten van de Gregloria zien als zij Leila zagen. Terwijl 'Leila' naar binnen liep, trof zijn nog niemand aan. Totdat Leonia van de grote marmeren traf voor Athena afliep en Demain en Sita met sadistische glimlachen uit de twee zijgangen kwamen achter Athena. "Wat een surprise, Leila." Zei Demian. "Jij durft wel, hé. Leila." zei Sita verafschuwend. "Gaat uw gang." zei Leonia toestemmend. Ondertussen was Persephone er ook bij komen staan. Zij stond naast Leonia op de marmeren trap. Athena voelde al hun gave's op haar werken en gaf een goedkeurend knikje. Ze stak haar hand lichtjes op terwijl ze zichzelf weer transformeerde in Athena. Alle keken ze zeer verbaasd en Leonia schreeuwde: "Stop!" Leonia wees ondertussen naar Demian en Sita. Athena keek heel vriendelijk naar achter waarvan niet veel gemeend was. "Athena" , zei Persephone met een glimlach terwijl ze de trap af liep om Athena een snelle knuffel te geven. "Persephone," Athena knikte beleefd "je moest even weg van de onderwereld?" Ze keek rond in het paleis. Het was Athena's eerste keer na de verbouwing. Ze hadden een verbouwing gedaan na de machtsovername: Bijna alles was van marmer. "Ja, ik houd het daar echt geen seconde langer meer vol.. Maar wat brengt jou hier?" vroeg Persephone. We liepen weer de trap op met Demian en Sita achter ons en kwamen in een zaal waar je uitgebreid kon zitten. Athena ging zitten op een stoel met goud versierd met Persephone tegenover haar. "Ik had een gesprek met mijn geliefde stiefzus Aphrodite." zei Athena, Persephone verkrimpte. "Ze stond erop dat ik de groeten van haar aan jullie ging doen, maar het aller mooiste van het gesprek was nog wel dat zij beweerde dat zij de Nimfen bevolen had te zich over te geven." Athena en Persephone begonnen te lachen. "Sommigen kunnen nou eenmaal niet hebben dat ze verloren hebben." voegde Persephone er bij toe. "Trouwens," ging Persephone verder, "Wat vind je van het nieuwe interieur?" Athena bekeek het nogmaals. Je hebt je best erop gedaan. Het is vast veel leuker ingericht als de onderwereld.. grapte Athena. "Vertel mij wat.. Eigenlijk is dat donkere niet echt mijn ding en dit is een goed excuus om een beetje buiten de onderwereld te komen. Dode zielen zijn ook niet echt een gezellig metgezel." Athena keek lachend naar de grond, toen Leonia haar opviel. Athena tilde een wenkbrauw op. Leonia, je bent een advies vergeten op te volgen.. De patrouilles..? Als je die patrouilles had uitgevoerd, was Aphrodite er nu misschien niet meer én dus ook geen goddelijke leider van de nimfen. Best jammer. zei Athena getreurd.Eigenlijk waren we bezig ze in te voeren.. loog Leonia goed. Mooi.. zei Athena verbitterd. Ik moet eigenlijk weer gaan, sorry Persephone. Ik zie je nog wel een keer op de Olympus vergaderingen." glimlachend klapte ze haar vleugels uit die ze zojuist had gevormd en kon nu dus sneller zwemmen. Ze zwom naar boven en vloog uit het water terug naar het bos. Alles ging razendsnel. Ze nam een duikvlucht het bos in en minderde snelheid toen ze bijna bij de grond kwam.Terwijl haar teen de grond aanraakte veranderde zij in een slang en kronkelde zij nieuwsgierig door het bos.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Aphrodite
Member Avatar

Aphrodite was gedaald naar de andere kant van het bos,.waar Athena's aanwezigheid langzaam wegebde. Ze stond op een kleine open plek, vol met braamstruiken en bomen. Het was een mooie dag, en ze plukte een paar bramen. Rustig ging ze op een tak zitten om goed na te denken, haar zorgen even achter haar latend. Athena zou toch moeten hebben geweten dat Aphrodite écht de Engalia clan had aangeraden af te treden, omdat zij een oorlog wou voorkomen. "Laat ze maar komen!" Had Ares strijdlustig tegen haar en de Nimfen geroepen. Hij was altijd in voor een goed gevecht. Even zwijmelde Aphrodite weg bij de gedachte aan Ares' gespierde lichaam. Athena had ook niet zo dwaas moeten zijn om te denken dat de Gregloria tegen háár opkon. Alsjeblieft zeg, ze zou ze met één hand doden. Maar toch, de Mythische wereld moest vervuld zijn met liefde, niet met haat en wraakzucht. Waarom kon niemand dat inzien? Haar gepeins werd onderbroken toen ze met haar gespitste Nimfen- oren de struiken hoorden ritselen. Ze sperde haar donkergroene ogen open, en ja hoor. Een Satyr.
"Penelope.. Dat ik jou nog eens mag zien in levende lijde." De stem van de gespierde Satyr was vriendelijk, maar bedenkelijk. Zijn ogen waren donkerbruin, net als de kleur van zijn vacht. "Natuurlijk, beste Satyr. Ik hou nog net zoveel van de bossen als vroeger, maar excuseer. Ik weet uw naam nog niet." Zo praatte ze met haar zachte, lieve stem. De Satyr bekeek haar nieuwsgierig. "Ik heet Leogan, aangenaam.." Aphrodite glimlachte een stralende lach. "Insgelijks."
Edited by Aphrodite, Jun 19 2012, 09:51 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · Mythische Bos · Next Topic »
Add Reply

Theme created by Sjaelen Auren from Zathyus Networks Resources